25 Δεκ 2008

Καλά Χριστούγεννα, σύντροφοι!

Ας κάνουμε πράξη όλα εκείνα που το μεγάλο κεφάλαιο χρόνια κρύβει πίσω από τα Χριστούγεννα: Μαχητική συσπείρωση, ανηλεής εξόντωση των αντιφρονούντων μπουρζουάδων και ολοκληρωτική επικράτηση της Δικτατορίας του Προλεταριάτου. Πίσω ολοταχώς για τη νέα κομμουνιστική ουτοπία!


Κάντε τώρα και κλικ εδώ παρακάτω να τραγουδήσουμε μαζί!

18 Δεκ 2008

Modern Liberty – The Convention


Πρόσφατα γεγονότα στη γενέτειρα του φιλελευθερισμού δείχνουν πως επιχειρείται και εκεί στροφή εις βάρος της προσωπικής σφαίρας των πολιτών και της ελευθερίας εν γένει. Από τον κλιμακούμενο κρατικό παρεμβατισμό στην οικονομία μέχρι την αύξηση του διαστήματος προσωποκράτησης χωρίς απαγγελία κατηγορίας και μέχρι τη δημιουργία συγκεντρωτικής βάσεως ατομικών δεδομένων, πολλές είναι οι ενδείξεις πως ο κρατικός μηχανισμός έχει αρχίσει να αμφισβητεί θεμελιώδεις αξιακές κατακτήσεις αιώνων, όπως το habeas corpus και λοιπές αρχές απορρέουσες από τη Magna Carta Libertatum.


Εκεί όμως η απάντηση έρχεται οργανωμένη και με σαφές πολιτικό πλαίσιο, πέρα από κάθε είδους πολιτικές σκυλεύσεις, οδομαχίες και εκτροπές της έννομης τάξης: Σύνολο αξιόλογων σωματείων, κινήσεων πολιτών και think tanks οργανώνουν συνέδριο σε πανεθνικό επίπεδο με σκοπό τον εντοπισμό των αιτιών και την παραγωγή προτάσεων για την αντιστροφή της δυσοίωνης αυτής τάσης.


Δεν κρύβω τον θαυμασμό μου για το επίπεδο πολιτικού πολιτισμού των Αγγλοσαξώνων, όπως επίσης δεν κρύβω την απογοήτευση μου που αδυνατώ να παρευρεθώ σε ένα τέτοιο γεγονός. Καλώ όμως όσους διακατέχονται από σεβασμό στην κοινή λογική και από αγάπη στα κοινά να αντλήσουν παραδείγματα από το συνέδριο αυτό που θα πραγματοποιηθεί τον ερχόμενο Φεβρουάριο στην καρδιά του Λονδίνου.


Aπ' το Facebook μπάζει!


Αφορμή αυτής της ανάρτησης ο λογαριασμός μιας φίλης στο Facebook, στον οποίο μπορεί ο κάθε επισκέπτης να βρει από τα διανυκτερεύοντα φαρμακεία, μέχρι την αγαπημένη της τσιχλόφουσκα και το πόσα μπάνια έκανε το καλοκαίρι. Τους τελευταίους μήνες οι χρήστες της συγκεκριμένης πλατφόρμας αυξάνονται και πληθύνονται. Και καθώς αρκετοί από αυτούς δεν σπουδαιολογούν τις επιπτώσεις που έχει η δημοσιοποίηση προσωπικών τους δεδομένων στον κυβερνοχώρο, καλό είναι να κατανοηθεί η (υπερ)αξία που αποκτούν οι πληροφορίες αυτές.

Ενδιαφερόμενος μπορεί να είναι ο διαφημιστής της διπλανής πόρτας, ο διαχειριστής μιας εφαρμογής ή ακόμα και κάποιος που αντλεί χαρά παρενοχλώντας ανώνυμα. Επιφύλαξη οφείλουμε να εκφράσουμε για το δημόσιο, το οποίο κατά τα φαινόμενα το αγνοεί ως φαινόμενο ενός αιώνα στον οποίο ακόμα να εισέλθει. Προηγούμενο στην ελληνική νομολογία δεν υπάρχει, σε περίπτωση όμως που κάτι στραβώσει εφαρμογή βρίσκει το δίκαιο της πολιτείας του Delaware, ενώ κατά τόπο αρμόδια είναι τα ομοσπονδιακά δικαστήρια της California. Το κενό ασφαλείας που έχει δημιουργηθεί γίνεται εμφανές αν αποπειραθεί κάποιος να διαβάσει την πολιτική απορρήτου όπως έχουν προσπαθήσει να τη μεταφέρουν στα ελληνικά. Μεταφορά ενδεικτική προχειρότητας και ερασιτεχνισμού. Εφίσταται λοιπόν η προσοχή του χρήστη, ο οποίος μπορεί να ρυθμίσει την πρόσβαση στα ατομικά του δεδομένα, κόβοντας την όρεξη σε πολλούς επίδοξους stalkers.

13 Δεκ 2008

Social Media και το πρόβλημα αντικειμενικής πληροφόρησης

"The proper goal of public journalism is to create a learning community, one that discusses issues, not just on the basis of emotion but on facts about how things work. Abandoning the traditional stance of journalistic objectivity to practice public journalism need not be a bad thing if we can substitute objectivity of journalistic method. It's a better standard anyway, and it can keep us honest".

Philip Meyer

Η χρονιά που φεύγει χαρακτηρίστηκε από ένα hype των social media στην ελληνική κοινότητα χρηστών του διαδικτύου. Οι λογαριασμοί σε πλατφόρμες όπως το facebook ή το twitter βαίνουν αυξούμενοι, ενώ δεν είναι λίγα τα παραδοσιακά μέσα που επιχειρούν ή θα επιχειρήσουν προσεχώς να διεισδύσουν και να εκμεταλλευτούν την έξαρση του φαινομένου. Γράφεται όλο και συχνότερα πως η κάλυψη γεγονότων από τα “κοινωνικά μέσα” είναι αμεσότερη, πληρέστερη και πως λειτουργεί ως πηγή εναλλακτικής ενημέρωσης, ως θεσμικό αντίβαρο στην εμπορευματοποίηση της είδησης και στην διαπλοκή των παραδοσιακών μέσων ενημέρωσης με κέντρα εξουσίας. Δεν λείπουν μάλιστα οι φωνές που καλούν για δημιουργία “κινήματος δημοσιογραφίας των πολιτών”.

Όλα αυτά βέβαια καλώς γράφονται και ηχούν κολακευτικά στα αυτιά των ακτιβιστών εκείνων που για τον άλφα ή βήτα λόγο επέλεξαν ως πεδίο δράσης το διαδίκτυο. Το αν όμως ανταποκρίνονται και στην πραγματική λειτουργία που επιτελούν τα grassroots media στην Ελλάδα είναι μία υπόθεση που δυσκολεύεται να σταθεί στη βάσανο της εμπειρικής απόδειξης.


Η μετάβαση από την εποχή της ΥΕΝΕΔ σε εκείνη του διαδικτύου σηματοδότησε και το πέρασμα από μία κατάσταση όπου η ροή της πληροφορίας ήταν περιορισμένη και κρατικά ελεγχόμενη σε μία άλλη, διαμετρικά αντίθετη της πρώτης. Σήμερα πλέον οι πηγές και ο όγκος των πληροφοριών καθιστούν την διαχείριση τους υπόθεση χρονοβόρα και εξειδικευμένη. Το αγαθό στο οποίο πλέον οφείλουμε να στοχεύσουμε δεν είναι τόσο η δυνατότητα πρόσβασης στην πληροφορία, όσο η στροφή του δημόσιου ενδιαφέροντος προς αυτήν. Και εδώ ακριβώς έρχεται να σκάσει το πυροτέχνημα των “κοινωνικών μέσων”:


Οι τραγικές εξελίξεις των τελευταίων ημερών και η κάλυψη τους από υπερενεργούς web activists ήρθαν να επιβεβαιώσουν πως οι χρήστες των νέων μέσων αδυνατούν να φτάσουν στο επίπεδο δημοσιογραφίας που επαγγέλλονται. Από την παρακολούθηση του όρου ανασκόπησης #griots στο twitter αυτό που αποκομίζει ο αναγνώστης είναι η σε μεγάλο - εθελημμένη ή ακούσια - επικοινωνιακή διαχείριση των συναισθημάτων του κόσμου, η συνεχής μείξη του σχολίου με την είδηση και η μεταφορά ανόθευτης επαναστατικής γυμναστικής στην οθόνη του υπολογιστή. Γυμναστική η οποία κρατάει σε φόρμα μια αυτοανακυκλούμενη ομάδα ακτιβιστών αφήνοντας όμως παγερά αδιάφορο το ευρύ κοινό. Αν κάτι έπρεπε να υπάρχει και απουσίαζε, αυτό είναι η δημοσιογραφική μέθοδος της αντικειμενικότητας, της διασταύρωσης και επαλήθευσης, χαρακτηριστικά γνωρίσματα της δημοσιογραφίας.


Θα ήταν άδικο και κοντόφθαλμο να ρίξουμε το φαινόμενο #griots στο καλάθι με τις άχρηστες εφευρέσεις. Όπως όμως και εξαιρετικά άδικη είναι η συλλήβδην αντιμετώπιση των παραδοσιακών μέσων μαζικής ενημέρωσης ως ξεπερασμένων ή μεροληπτούντων. Αν για παράδειγμα υπάρχει υπόνοια πως η "Κ" μεροληπτεί εις βάρος της μίας πλευράς, η υπόνοια αυτή μετατρέπεται σε βεβαιότητα για το indy.gr ή για ένα στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ που τουϊτάρει. Η δημοσιογραφία όμως δεν είναι τέχνη, είναι επιστήμη. Και ως τέτοια πρέπει να αντιμετωπίζεται ένθεν κακείθεν, με πρωταρχικό στόχο την στροφή των πολιτών στα δημόσια και στη διαχείριση της πληροφορίας ως προαπαιτούμενο όχι αντίδρασης, αλλά γόνιμης δράσης.

4 Δεκ 2008

Καπνιστών Παραθυράκι

Όσοι επιχειρήσουν στο προσεχές διάστημα να δημιουργήσουν εντυπώσεις σχετικά με την επικείμενη απαγόρευση του καπνίσματος σε δημόσιους χώρους καλό θα ήταν να ρίξουν και μια γρήγορη ματιά στα περιθώρια που εκείνος αφήνει. Για του λόγου το αληθές ας ανατρέξουμε στα πρακτικά της αρμόδιας διαρκούς επιτροπής της Βουλής:




Η δυνατότητα που παρέχεται στον ιδιοκτήτη, να χαρακτηρίσει το κατάστημα του ως "αποκλειστικά καπνιζόντων", έρχεται ουσιαστικά και εκπαραθυρώνει την απαγόρευση στα περισσότερα κέντρα εστιάσεως και ψυχαγωγίας περιορίζοντας την στους αυστηρά δημόσιους χώρους. Γεγονός που κρίνεται κατ' αρχήν θετικά, αν αναλογιστούμε βέβαια πως η ετεροβλαπτική πρακτική του καπνίσματος λαμβάνει χώρα κατόπιν (έστω και μιας αμήχανης) συναίνεσης των ομοτράπεζων μη καπνιστών. Όταν δεν τολμάμε να αποδοκιμάσουμε κάτι με την συμπεριφορά μας δεν βοηθάει και πολύ να το εξορκίζουμε με τη φοβέρα της ποινής. Λίγο περισσότερη ειλικρίνεια εδώ νομίζω πως δεν θα έβλαπτε.

2 Δεκ 2008

Έγραψε...

ο Πάσχος Μανδραβέλης στην εφημερίδα "Καθημερινή" στις 2.12.2008:


"Το πρόβλημα κάθε δικτατορικού καθεστώτος είναι ότι δεν έχει τους μηχανισμούς αυτοδιόρθωσής του. Η διαφωνία είναι ποινικοποιημένη - όχι μόνο πολιτικά, αλλά κυριολεκτικά. Το αποτέλεσμα είναι «ομόφωνα» το καθεστώς να οδεύει από το λάθος στην υπερβολή, από την υπερβολή στην αδικία και από την αδικία στις μαζικές δολοφονίες. Γι’ αυτό ο σταλινισμός δεν ήταν η αρρώστια του κομμουνισμού. Ηταν απλώς το σύμπτωμα. Ενα σπυρί που έβγαλε πολύ πύον και περισσότερο αίμα..."


Η επιτομή του σταλινισμού σε μία μόλις παράγραφο.





29 Νοε 2008

Διδάσκοντας Θρησκευτικά στη Νέα Υόρκη

Μιλώντας σε προηγούμενη ανάρτηση περί σχέσεων κράτους - εκκλησίας στις Ηνωμένες Πολιτείες θεωρώ απαραίτητη μια σύντομη αναφορά στο πως αντιμετωπίζεται η διδασκαλία του μαθήματος των θρησκευτικών στην πολιτεία της Νέας Υόρκης. Εργαλείο μου μια εμβληματική απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου, η οποία ήδη από το 1948 έχει διαμορφώσει ένα σαφές διαχωριστικό πλαίσιο, "a wall of separation between church and state", όπως έγραφε ο ρεπουμπλικάνος πρόεδρος Thomas Jefferson, στην πρωτοχρονιάτικη επιστολή του προς τους Danbury Baptists.


Όπως το έθετε ο δικαστής Hugo Black στην ανάπτυξη του μείζονος συλλογισμού, απηχώντας τις θέσεις της πλειοψηφίας: "Το να θεωρείται πως μια πολιτεία δεν μπορεί σε συνέπεια με το πρώτο και δέκατο τέταρτο άρθρο του Συντάγματος να χρησιμοποιεί το δημόσιο εκπαιδευτικό της σύστημα για να βοηθάει ένα ή όλα τα θρησκεύματα στην διασπορά των δογμάτων και των ιδανικών τους δεν ... δηλώνει κρατική εχθρότητα προς την θρησκεία ή τα θρησκευτικά διδάγματα ... καθώς το πρώτο άρθρο βασίζεται πάνω στην προϋπόθεση πως τόσο η θρησκεία όσο και η κυβέρνηση μπορούν να εργαστούν βέλτιστα στην επίτευξη των ανώτερων στόχων τους εαν η κάθε μία αφήνεται ελεύθερη από την άλλη εντός της έκαστης σφαίρας τους".


Η πολιτεία της Νέας Υόρκης κατ' εφαρμογή της απόφασης αυτής εφάρμοσε ένα υβριδικό σύστημα, του οποίου την συνταγματικότητα ήρθε να κρίνει καταφατικά το 1953 η μεταγενέστερη απόφαση Zorach v. Clauso. Η πολιτεία λοιπόν αυτή προβλέπει τα δημόσια σχολεία της - κατόπιν έγγραφης αιτήσεως των γονέων – να επιτρέπουν στους μαθητές τους την τελευταία σχολική ώρα να φεύγουν από το σχολείο και να πηγαίνουν σε ιδιόκτητο χώρο οργανωμένο από την εκάστοτε εκκλησία προκειμένου να παρακολουθούν σε αυτόν το μάθημα των θρησκευτικών. Η παρακολούθηση εκεί είναι υποχρεωτική και οι εκκλησίες κρατούν απουσιολόγιο δίνοντας εβδομαδιαία αναφορά για την λειτουργία του μαθήματος. Όσοι μαθητές δεν το επιθυμούν παραμένουν στις σχολικές εγκαταστάσεις ακολουθώντας κανονικά το πρόγραμμα μαθημάτων. Με αυτόν τον τρόπο αποφεύγεται τόσο η κατήχηση με πόρους των φορολογουμένων όσο και ο κατ’ ουσίαν εξοστρακισμός όσων μαθητών δεν επιθυμούν για λόγους συνείδησης να συμμετάσχουν στο σχολικό πρόγραμμα.


Το κατά πόσο βέβαια οι πολιτικές και θρησκευτικές αρχές του τόπου μας διατίθενται να μελετήσουν και να πάρουν γόνιμα στοιχεία από αυτό το σύστημα εκπαίδευσης είναι άλλου παπά ευαγγέλιο.

21 Νοε 2008

Πολυτεχνείο - Chavez, σημειώσατε X

Στον απόηχο των εορτασμών της επετείου του Πολυτεχνείου μία είδηση από τη Λατινική Αμερική ήρθε να υπενθυμίσει πως ο απολυταρχισμός δεν γνώρισε ποτέ χρώμα, φαιό ή κόκκινο. Ο πρόεδρος της Βενεζουέλας αναμένοντας απώλειες στις επικείμενες πανεθνικές τοπικές εκλογές της Κυριακής δήλωσε σε προεκλογική συγκέντρωση

υποψηφίου του κόμματος του: “Αν αφήσετε την ολιγαρχία να επιστρέψει στην κυβέρνηση, τότε προτιμώ να καταλήξω στέλνοντας τα άρματα μάχης της τεθωρακισμένης ταξιαρχίας για να υπερασπιστώ την επαναστατική κυβέρνηση και τον λαό του Carabobo. Καλύτερα, διότι δε θα επιτρέψω στην ολιγαρχία να επιστρέψει στην κατάσταση των προηγούμενων χρόνων. Πατρίς ή θάνατος, είναι το σύνθημα!”.


Ανεξαρτήτως του αν πραγματωθεί η απειλή το προσωπείο πλέον έπεσε αποκαλύπτοντας πίσω από το φιλολαϊκό πρόσωπο του ηγέτη ακόμη έναν δικτατορίσκο, ο οποίος δε διστάζει φοβούμενος το ελεύθερο της βούλησης του λαού του να καταφύγει και αυτός στις ερπύστριες. Τρεχάτε τώρα ν’ αγοράσετε επαναστατικό πετρέλαιο σε τιμή αλληλεγγύης.

31 Οκτ 2008

Hocus Pocus Halloween!

Halloween σήμερα στον αγγλοσαξωνικό χώρο κι εγώ θα φτιάξω κολοκυθόσουπα και θα παρακολουθήσω κάτι τρομακτικό, όπως το τέρας του δόκτορος Frankenstein ή τις βραδινές ειδήσεις του μεγάλου καναλιού. Η άγνοια περί Halloween στην Ελλάδα με αναγκάζει να γράφω πράγματα φαινομενικά out of context.

Σε κάποια χρόνια όμως η παγκόσμια οικονομία θα έχει καταρρεύσει σαν πύργος από τραπουλόχαρτα και οι διεθνείς κερδοσκόποι θα μας έχουν πιει το αίμα με το μπουρί της σόμπας. Τότε πλέον είμαι σίγουρος πως η λαϊκή μας παράδοση και σοφία θα έχουν δημιουργήσει πλούσια θεματολογία, ουτωσώστε η γιορτή να αποκτήσει και εγχώρια νότα. Όσοι προδικάζουν το τέλος της αμερικάνικης πρωτοπορίας παρακαλούνται να μας εξηγήσουν γιατί οι αγγλοσάξωνες συνεχίζουν τόσο επιτυχημένα να εξάγουν πολιτισμό. Happy Halloween λοιπόν, σε πείσμα αρνητών και καταστροφολόγων!

23 Οκτ 2008

Σχετικά με την ίδρυση νέου Εφετείου στην ανατολική Κρήτη

Σχετικά με το θέμα της ίδρυσης νέο­υ Εφετείου στην ανατολική Κρήτη με έδρα το Ηράκλειο, ο Υπουργός Δικαιοσύνης κ. Σωτήρης Χατζηγάκης δήλωσε σε βουλευτές και εκπροσώπους τοπικών φορέων κατά τη συνάντησή τους σήμερα τα εξής:

«Επαναλαμβάνω όλα όσα ανέφερα στη­ Βουλή την Δευτέρα 13/10/2008 και σε άλλες δημόσιες δηλώσεις και συνερ­γασίες μου, ότι πρόθεση της κυβέρνησης είναι να προωθηθεί η ίδρυση των τεσσάρων νέων Εφετείων. Τα Εφετεία αυτά θα ιδρυθούν και θα λειτουργήσουν όλα μαζί, δηλαδή ταυτόχρονα».

Ημερομηνία Αποστολής : 21/10/2008


Καλό είναι που ορισμένες δηλώσεις γράφονται και κατά συνέπεια μένουν. Σημασία τώρα έχει να μη μείνει μόνο στην καλένδα της ιστοσελίδας του Υπουργείου.

19 Σεπ 2008

Ένας λόγος για το καλοκαίρι


Γυρίσαμε πάλι στο φθινόπωρο, το καλοκαίρι
σαν ένα τετράδιο που μας κούρασε γράφοντας μένει
γεμάτο διαγραφές αφηρημένα σχέδια
στο περιθώριο κι ερωτηματικά, γυρίσαμε
στην εποχή των ματιών που κοιτάζουν
στον καθρέφτη μέσα στο ηλεχτρικό φως
σφιγμένα χείλια κι οι άνθρωποι ξένοι
στις κάμαρες στους δρόμους κάτω απ' τις πιπεριές
καθώς οι φάροι των αυτοκινήτων σκοτώνουν
χιλιάδες χλωμές προσωπίδες.
Γυρίσαμε· πάντα κινάμε για να γυρίσουμε
στη μοναξιά, μια φούχτα χώμα, στις άδειες παλάμες.

Κι όμως αγάπησα κάποτε τη λεωφόρο Συγγρού
το διπλό λίκνισμα του μεγάλου δρόμου
που μας άφηνε θαματουργά στη θάλασσα
την παντοτινή για να μας πλύνει από τις αμαρτίες·
αγάπησα κάποιους ανθρώπους άγνωστους
απαντημένους ξαφνικά στο έβγα της μέρας,
μονολογώντας σαν καπετάνιοι βουλιαγμένης αρμάδας,
σημάδια πως ο κόσμος είναι μεγάλος.
Κι όμως αγάπησα τους δρόμους τους εδώ, αυτές τις κολόνες·
κι ας γεννήθηκα στην άλλη ακρογιαλιά κοντά
σε βούρλα και σε καλάμια νησιά
που είχαν νερό στην άμμο να ξεδιψάει
ο κουπολάτης, κι ας γεννήθηκα κοντά
στη θάλασσα που ξετυλίγω και τυλίγω στα δάχτυλά μου
σαν είμαι κουρασμένος—δεν ξέρω πια που γεννήθηκα.

Μένει ακόμα το κίτρινο απόσταγμα το καλοκαίρι
και τα χέρια σου γγίζοντας μέδουσες πάνω στο νερό
τα μάτια σου ξεσκεπασμένα ξαφνικά, τα πρώτα
μάτια του κόσμου, κι οι θαλασσινές σπηλιές·
πόδια γυμνά στο κόκκινο χώμα.
Μένει ακόμα ο ξανθός μαρμαρωμένος έφηβος το καλοκαίρι
λίγο αλάτι που στέγνωσε στη γούβα ενός βράχου
λίγες βελόνες πεύκου ύστερα απ' τη βροχή
σκόρπιες και κόκκινες σα χαλασμένα δίχτυα.

Δεν τα καταλαβαίνω αυτά τα πρόσωπα δεν τα καταλαβαίνω
μιμούνται κάποτε το θάνατο κι έπειτα ξανά
φέγγουν με μια ζωή πυγολαμπίδας χαμηλή
με μια προσπάθεια περιορισμένη ανέλπιδη
σφιγμένη ανάμεσα σε δυο ρυτίδες
σε δυο τραπεζάκια καφενείου κηλιδωμένα
σκοτώνουνται το ένα με τ' άλλο λιγοστεύουν
κολλούν σα γραμματόσημα στα τζάμια
τα πρόσωπα της άλλης φυλής.

Περπατήσαμε μαζί μοιραστήκαμε το ψωμί και τον ύπνο
δοκιμάσαμε την ίδια πίκρα του αποχωρισμού
χτίσαμε με τις πέτρες που είχαμε τα σπίτια μας
πήραμε τα καράβια ξενιτευτήκαμε γυρίσαμε
βρήκαμε τις γυναίκες μας να περιμένουν
μας γνώρισαν δύσκολα, κανείς δε μας γνωρίζει.
Κι οι σύντροφοι φόρεσαν τ' αγάλματα φόρεσαν τις γυμνές
άδειες καρέκλες του φθινοπώρου, κι οι σύντροφοι
σκοτώσανε τα πρόσωπά τους· δεν τα καταλαβαίνω.
Μένει ακόμα η κίτρινη έρημο το καλοκαίρι
κύματα της άμμου φεύγοντας ως τον τελευταίο κύκλο
ένας ρυθμός τυμπάνου αλύπητος ατέλειωτος
μάτια φλογισμένα βουλιάζοντας μέσα στον ήλιο
χέρια με φερσίματα πουλιών χαράζοντας τον ουρανό
χαιρετώντας στίχους νεκρών σε στάση προσοχής
χαμένα σ' ένα σημείο που δεν τ' ορίζω και με κυβερνά·
τα χέρια σου γγίζοντας το ελεύθερο κύμα.

Φθινόπωρο, 1936

(Γιώργος Σεφέρης, Σχέδια για ένα Καλοκαίρι)

2 Αυγ 2008

Ο 20-1, ο ΥΕΑ και τα μπάνια του λαού

Γενικός Κανονισμός Υπηρεσίας στον Στρατό 20-1

ΑΡΘΡΟ 25

ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΙ

1. Οι Ένοπλες Δυνάμεις ανήκουν στο Έθνος. Κάθε στρατιωτικός μπορεί να έχει τις πεποιθήσεις και τις προσωπικές του αντιλήψεις, οφείλει όμως στα πλαίσια της υπηρεσίας του να τηρεί αυστηρή ουδετερότητα. Κάθε πολιτική δραστηριότητα απαγορεύεται αυστηρά.
2. Οι κληρωτοί, που είχαν ενταχθεί σε πολιτικές οργανώσεις πριν τη στράτευση τους, αναστέλλουν την πολιτική και συνδικαλιστική τους δραστηριότητα κατά τη διάρκεια της θητείας τους.
3. Οι στρατιωτικοί έχουν δικαίωμα να εκφράζουν γραπτά τις απόψεις τους και να δημοσιεύουν κείμενα καθαρά επιστημονικού, πολιτιστικού ή λογοτεχνικού περιεχομένου. Δεν μπορούν όμως να κάνουν το ίδιο για ζητήματα πολιτικού ή κομματικού περιεχομένου, ούτε να κάνουν δηλώσεις στα μέσα μαζικής ενημερώσεως χωρίς άδεια του Υπουργού Εθνικής Άμυνας.



Με τον παραπάνω περιορισμό ομολογώ πως δεν αισθάνομαι καθόλου - μα καθόλου; - άνετα. Η ιδιότητα μου όμως ως υποψήφιου έφεδρου αξιωματικού με οδηγεί στην κατεύθυνση προσωρινής αποχής από το πολιτιστολογείν.

Κρούσμα αυτολογοκρισίας; Λέτε να είμαι ακόμα ένα μοιραίο θύμα υποταγής στην εξουσία, τραγικό σημείο των καιρών; Ό,τι και να είμαι σας εύχομαι καλό καλοκαίρι και καλά μακροβούτια!

Ούτως ή άλλως ο Αύγουστος είναι τόσο φτωχός σε ειδήσεις που δεν αξίζει τον κόπο να μένει κανείς μπροστά σε οθόνη για πολύ. Καλύτερα να καταφύγει σε κάποια παραλία, που προσφέρει και την απόλυτη αντιπυρική προστασία. Εκμεταλλευτείτε λοιπόν τον ήλιο, τη θάλασσα και την παγκοσμιοποίηση στο έπακρο και όταν το θυμηθείτε κάντε και για μένα καμιά απλωτή.

20 Ιουλ 2008

Κούταβος Δεσμώτης

Ακόμα δεν έχω καταλήξει για το αν το Canis Libertatis αποτελεί παράπλευρη απώλεια ή κατά φαντασίαν εχθρό στον πόλεμο λογοκρισίας του Γενικού Επιτελείου Στρατού. Συγκεκριμένα η πρόσβαση τόσο στον παρόντα ιστότοπο όσο και σε όλα τα ιστολόγια που φιλοξενούνται από το blogger.com καθίσταται αδύνατη από την αίθουσα υπολογιστών μιας στρατιωτικής μονάδας.


Η φαιδρά πορτοκαλέα αντιθέτως ανθίζει όταν ο χρήστης επιχειρήσει να επισκεφθεί σελίδες ροζ ή φαιοκόκκινου περιεχομένου. Εκεί είναι που για κάποιο περίεργο λόγο οι άμυνες του συστήματος πέφτουν στο ναδίρ. Αρκούμαστε στο να μοιραστούμε με το ευάριθμο αναγνωστικό μας κοινό το αιτιολογικό που μας πετάει το χαζοκούτι κάθε φορά που επιχειρούμε πρόσβαση. Απολαύστε υπεύθυνα:





ΓΕΣ Υπηρεσία Ελέγχου Περιεχομένου
Δεν επιτρέπεται η πρόσβαση στο ζητούμενο URL
________________________________________
Η πρόσβαση στην σελίδα:

http://canislibertatis.blogspot.com/

από την διεύθυνση IP: xx.x.xx.xx δεν επιτρέπεται για τον εξής λόγο: pornges

Η διεύθυνση IP, ημερομηνία, ώρα και ζητούμενο URL έχει καταγραφεί.

Δεν επιτρέπεται η πρόσβαση στη συγκεκριμένη σελίδα επειδή περιέχει ή έχει θεωρηθεί ότι περιέχει περιεχόμενο το oποίο δεν είναι κατάλληλο.

30 Μαΐ 2008

In Support of Greek University Reform

We hereby utterly condemn all recent incidents of terrorism and the violent breakdown of democratic proceedings within our academic community.


We demand from public authorities as well as from each and every citizen the enforcement of the minimum of rule of law and the complete isolation of these small political minorities that undermine our hope for better days to come.


No matter how loud they may rant, no matter how much they may bully, they shall always find us opposed.



Join our Cause at Facebook and take action to make hellenic universities inspiring, interconnected with the market and open to the world.

11 Μαΐ 2008

Παρουσιάζομαι!

Αύριο παρουσιάζομαι στο 547 Τάγμα Πεζικού στο Ρέθυμνο.

Δεν ξέρω αν δέχονται κούταβους, όμως απ' όσα μου έχουν πει το WiFi της μονάδας έχει πέσει και οι φαντάροι αναγκάζονται να συνδέουν τα palm tops με δορυφορικό ίντερνετ. Downloads πλέον μόνο στην καλλιόπη, κι ελπίζω με σχετικά γρήγορη και καθαρή σύνδεση.

Αγαπητό πολυπληθές αναγνωστικό μου κοινό και άμαχε πληθυσμέ, σε αποχαιρετώ. Πάω να υπηρετήσω τη μάμα πατρίδα. Σύντομα ελπίζω πως θα είμαι σε θέση να πρήζω τον πρώτο δύσμοιρο που θα βρίσκω στο διάβα μου με ιστορίες γεμάτες πάθος κι ένταση. Ιστορίες που μόνο ένας άντρας μπορεί να νοιώσει :P

10 Μαΐ 2008

How fair is fair trade?

World Fair Trade Day today και η Fare Trade Hellas μας προσκαλεί σε εορταστικές εκδηλώσεις καταναλωτικής αφύπνισης σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Η ιδέα του δίκαιου και αλληλέγγυου εμπορίου εξαπλώνεται σταδιακά και στην Ελλάδα ως μία “παγκόσμια εναλλακτική πρόταση απέναντι στο συμβατικό εμπόριο”. Πόσο δίκαιη όμως είναι η πρόταση αυτή και κατά πόσο τίθεται πραγματικά απέναντι στο συμβατικό εμπόριο;


Ο δρόμος του fair trade μπορεί είναι στρωμένος με αγνές προθέσεις, όμως ούτε βασιλικός είναι ούτε απαραίτητα οδηγεί σε οφέλη διάφορα εκείνων που μας έχει προσφέρει η παγκόσμια απελευθέρωση των (συμβατικών) εμπορικών συναλλαγών. Σίγουρα το θυμικό του καταναλωτή ερεθίζεται όταν πιστεύει πως με όπλο το καλάθι της νοικοκυράς συμβάλλει και στην εξάλειψη της παγκόσμιας φτώχειας και στην άμεση βελτίωση της ζωής συνανθρώπων. Και πράγματι η πρωτοβουλία ουσιαστικά προωθεί μία εναλλακτική αντίληψη φιλανθρωπίας. Το γεγονός όμως αυτό δεν καθιστά καθεαυτή την κατανάλωση fair trade προϊόντων ούτε ηθική ούτε υπεύθυνη. Αντιθέτως η πλατφόρμα του fair trade και τα προβλήματα που αυτή έχει παρουσιάσει μας οδηγούν στην κατεύθυνση επαναπροσδιορισμού της καταναλωτικής μας ανάγκης σε σχέση με το όραμα κοινωνικής ειρήνης και ευημερίας.


Ήδη από το πρώτο σκαλοπάτι της γραμμής παραγωγής παρατηρούνται σημαντικά χωλά σημεία. Ένα από αυτά είναι οι κατά τόπους συνεταιρισμοί, οι οποίοι ως εταιρικά σχήματα αδυνατούν να αναλάβουν την οργάνωση μιας “δίκαιης” καλλιέργειας. Ο έλεγχος αυτών είναι εξαιρετικά δύσκολος και κρούσματα διαφθοράς και κακοδιοίκησης παρατηρούνται δυστυχώς συχνά. Η διοίκηση για παράδειγμα συμβαίνει να αποκρύπτει κέρδη και να αποτρέπει τα μέλη από την καλλιέργεια εναλλακτικών και ποιοτικά ανώτερων ποικιλιών. Χαρακτηριστικά οι Financial Times επισκέφθηκαν πριν δύο χρόνια πέντε φάρμες δίκαιου εμπορίου στο Περού όπου διαπίστωσαν αφενός πως οι τέσσερις εξ αυτών πλήρωναν τους γεωργούς με μισθό κατώτερο του ελάχιστου νόμιμου και αφετέρου πως προσμίγνυαν καφέ του συμβατικού εμπορίου με τον δικό τους πουλώντας τον ως δίκαιο. Αντιθέτως πολυεθνικές επιχειρήσεις οι οποίες εξασφαλίζουν αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και αμείβουν τον παραγωγό με μισθό άνω του μέσου αποκλείονται εξ ορισμού από την πιστοποίηση fair trade.


Τα προβληματικά σημεία συνεχίζονται ακόμα μεγαλύτερα στα κατά τόπους δίκτυα πωλήσεων. Ο καταναλωτής θα βρισκόταν προ εκπλήξεως αν μάθαινε πως περίπου μόνο ένα 10%(!) του κέρδους από την εξ ορισμού προσαυξημένη τιμή πώλησης καταλήγει στον παραγωγό, την στιγμή που το υπόλοιπο κατευθύνεται στην προώθηση του σήματος Fairtrade - ήτοι στη διαφήμιση της επιχείρησης. Πέραν αυτού η πολιτική στόχευση των fair trade είναι τέτοια που φαίνεται πως πετούν πέτρες προς λάθος κατεύθυνση. Χαρακτηριστικά είναι αυτά που διαβάζουμε στον ιστότοπο της Fair Trade Hellas:


"...Δυστυχώς, τέτοιες ιστορίες (αθλιότητας) είναι πολύ συνηθισμένες στη νέα παγκόσμια οικονομία όπου η ανταγωνιστικότητα και τα κέρδη των μετόχων κυριαρχούν, και η φτώχεια συνεχώς αυξάνεται. Η αυξανόμενη παγκοσμιοποίηση, σε συνδυασμό με την υποστήριξη της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών στο ελεύθερο εμπόριο και στις επενδυτικές συμφωνίες, προκαλούν τρία δισεπίλυτα προβλήματα που τώρα πλήττουν σχεδόν κάθε έθνος στον πλανήτη: ανισότητες εισοδημάτων, απώλειες εργασιών και καταστροφές στο περιβάλλον."

Η επιθυμία προσφοράς οικονομικής βοήθειας είναι από κάθε άποψη αξιέπαινη και αποτελεί κορυφαία πράξη ανθρωπισμού. Καλό είναι όμως να μην αγνοούμε και τα γεγονότα. Το fair trade μπορεί να δημιουργεί ρεύμα και να προσφέρει στον καταναλωτή μία αίσθηση αλληλεγγύης και προσφοράς. Η μόνη όμως διαδικασία που έχει καταφέρει να βγάλει μεγάλες πληθυσμιακές ομάδες από την ανέχεια δεν είναι το δίκαιο, αλλά το ελεύθερο εμπόριο. Το άνοιγμα των συνόρων συνοδευόμενο από ένα κράτος δικαίου και τον σεβασμό του δικαιώματος ιδιοκτησίας αποτελεί την λύση, όχι η επιδότηση μιας μικρής ομάδας παραγωγών και ο εγκλωβισμός τους σε παραγωγή αγαθών κάτω του κόστους. Το κλειδί στην ευμάρεια των φτωχών γεωργών είναι η ικανότητα αναζήτησης εναλλακτικών παραγωγικών ευκαιριών συνεπικουρούμενη από εύνομους, αποτελεσματικούς οικονομικούς και πολιτικούς θεσμούς. Και το fair trade όχι μόνο δεν κατανοεί το κλειδί αυτό αλλά και το αντιμάχεται ενεργώντας με μία μάλλον αφελή επίφαση κοινωνικής αλληλεγγύης.


Αξιόλογα papers πάνω στην προβληματική:

Booth & Whetstone, Half a Cheer for Fair Trade

Marc Sidwell, Unfair Trade

Jeremy Weber, Fair Trade Coffee Enthousiasts Should Confront Reality



5 Μαΐ 2008

Μάης '68 - Μάιος 2008 (Ηλίας Μακρής)


Υπό άλλες συνθήκες θα τους έσουρνα τα εξ αμάξης, είναι όμως τέτοια η κατάντια των ιδεολογημάτων τους και τόσο μεγάλη η έκταση της διάψευσης και της απάτης, που θ' αφήσω μόνη την εικόνα να μιλήσει για λογαριασμό μου.


(Από τον Ηλία Μακρή, δημοσιευμένο στην στήλη "Στο Φτερό" του τεύχους 257 του "Κ")

2 Μαΐ 2008

Στα Άκρα

Με αφορμή την σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Ελευθερίας του Τύπου η Βίκη Φλέσσα προσκαλεί στην εκπομπή "Στα άκρα" τον συγγραφέα Νίκο Δήμου και τον δημοσιογράφο Πάσχο Μανδραβέλη. Ο τίτλος της εκπομπής είναι τόσο ταιριαστός όσο κι αταίριαστος, καθώς εικάζω πως οι σημερινές τοποθετήσεις, εκεί που θα έπρεπε να αποτελούν κοινό τόπο, θεωρούνται από μία μεγάλη πλειοψηφία ως θέσεις των άκρων.

Δεν ξέρω κατά πόσο θα άξιζε να προσκληθεί και κάποιος από το την απέναντι όχθη, προκειμένουν να εκθέσει και τις δικές του απόψεις και γιατί όχι, ν' απολαύσουμε την ιδεολογική του κατίσχυση (ή κατασφαγίαση). Το πρόβλημα βέβαια είναι πως οι πάντες εμφανίζονται διαπρύσιοι υπέρμαχοι της ελευθερίας του τύπου, με την απαραίτητη βέβαια προϋπόθεση πως ο τελευταίος θα γράφει μόνο εκείνα που δεν τους ενοχλούν.

ΝΕΤ, Παρασκευή 24.00

Κατάλληλο για όλους (Επιθυμητή η γονική συναίνεση)

1 Μαΐ 2008

Starbucks the Cretan Way

(Ας αρχίσουμε από την είδηση)

Ανοίγουν Starbucks στο ιστορικό λιμάνι των Χανίων.

(Και συνεχίζουμε με το σχόλιο)

Η γνωστή αλυσίδα καταστημάτων κάνει τα πρώτα της βήματα σε Ηράκλειο και Χανιά, δοκιμάζοντας τις αντοχές της σε μία απαιτητική και εν πολλοίς ανορθολογικά (call me φραπεδούμπα) κινούμενη αγορά.


Ο όμιλος Μαρινόπουλου κινείται έξυπνα και επενδύει σε κομβικά σημεία, δείχνοντας ταυτόχρονα προσοχή στην κτιριακή αισθητική και την ποιότητα προσφερόμενων υπηρεσιών. Όσοι γνωρίζουν τα Starbucks από Αθήνα ή εξωτερικό δεν είναι ανάγκη να ψάξουν κάτι καινούριο, ενώ δίνεται για πρώτη φορά η ευκαιρία σε πολύ κόσμο να δοκιμάσει έναν αξιοπρεπή καφέ φίλτρου μυρίζοντας τον καφέ και όχι το τασάκι. Οι baristas δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό, ενώ το περιβάλλον δεν έχει πραγματικά τίποτα να ζηλέψει από καταστήματα άλλων χωρών.


Όσοι με γνωρίζουν μπορούν να βεβαιώσουν πως τα έχω χτίσει με τους καφέδες που πίνω εκεί, γι' αυτό και δεν προτίθεμαι να συνεχίσω απαριθμώντας τα δυνατά σημεία της επιχείρησης. Αντ' αυτού θα εστιάσω την κριτική μου σ' ένα δυο πράγματα, τα οποία προσωπικά πιστεύω πως σηκώνουν βελτίωση:


Ιστότοπος
: Και που υπάρχει καλό είναι, όμως χρειάζεται ακόμα πάααρα πολύ development. Θεωρώ απαράδεκτο το οτι κλείνουν 6 χρόνια παρουσίας στην ελληνική αγορά χωρίς να έχουν ολοκληρώσει το δικτυακό τους προφίλ. Για μία επιχείρηση που αγκαλιάζει την ευρυζωνικότητα αυτά τα κενά μάλλον εκλαμβάνονται ως σχήμα οξύμωρο. Φαίνεται πως εκεί δεν έχουν αισθανθεί ακόμα την καυτή ανάσα του ανταγωνιστή για ν' ανασκουμπωθούν.


Κάρτα Starbucks
: Εντάξει, καλή η προσπάθεια αλλά δεν πείθει κανένα. Σου δίνει τη δυνατότητα να τη γεμίσεις χρήματα χωρίς να προσφέρει κάποιο bonus ή την παραμικρή προνομιακή μεταχείριση. Εκτός Ελλάδας και Κύπρου είναι άχρηστη, ενώ ο κίνδυνος να την χάσεις είναι μεγαλύτερος από εκείνον του να βγεις για καφέ χωρίς χρήματα. Πέραν τούτου θα ήθελα πολύ να δοκιμάσω μια προβοκάτσια αντίστοιχη της υπόθεσης "laissez faire", να δω και τις αντοχές των δικών μας στην ελευθερία έκφρασης.


Coffee of the Week: Ο καφές φίλτρου εναλλάσσεται συχνά, ενώ ποτέ δεν αφήνεται να βράζει για ώρα, γεγονός που θεωρώ πολύ υγιεινό. Αρνητική όμως βρίσκω τη χαμηλή θερμοκρασία στην οποία μπορεί κάποιος να τον πετύχει. Πείτε με παράξενο, όμως η ιδανική θερμοκρασία είναι γύρω στους 90° C. Εκεί τον πετυχαίνει και όποιος τον παραγγείλει σε κατάστημα του εξωτερικού. Εδώ όμως είναι πολλές οι φορές και πολλά τα υποκαταστήματα που πασάρουν χλιαρό καφέ - κοινώς μπουγαδόπλυμα, χωρίς να προσέξουν αυτή τη μικρή πλην σημαντική λεπτομέρεια.


Γλυκά: Οι ποικιλίες καφέ των Starbucks είναι αχτύπητες, όμως τα γλυκά που μας φέρνει ο Μαρινόπουλος είναι δεύτερης διαλογής. Σε τιμές κατά κανόνα υψηλότερες εκείνων της Βρετανίας ή της Γερμανίας, τα γλυκά είναι, όπως και να το κάνουμε, μίας αξιοσέβαστης ηλικίας. Δεν μπορώ να γνωρίζω αν εκεί ευθύνεται η ατυχής ανάθεση σε κάποια εγχώρια βιοτεχνία ή αν τα στέλνουν Ελλάδα με τρένο, όμως όσο συνεχίζεται αυτό το κακό, εγώ τουλάχιστον θα συνεχίσω να απολαμβάνω σοκολατίνα Σαβοϊδάκη και τρούφα Μπαρμπαρήγου.


Τα όσα γράφω δεν απευθύνονται τόσο στα Starbucks καθεαυτά, όσο στους εγχώριους ανταγωνιστές, οι οποίοι καλό είναι ν' ανοίγουν τα μάτια τους και να αξιοποιούν τα όποια συγκριτικά τους πλεονεκτήματα. Η αλυσίδα Starbucks δεν είναι ο μπάμπουλας του καφετζή. Χαρακτηριστικά στο Ισραήλ αναγκάστηκαν να βάλουν λουκέτο μη αντέχοντας το υψηλό επίπεδο ανταγωνισμού. Μια κοντινή ματιά στο πως λειτουργεί η επιχείρηση είναι επωφελής τόσο για τον καταναλωτή όσο και για τον Έλληνα επιχειρηματία και το παράδειγμα δεν είναι ακαδημαϊκό. Η Γρηγόρης Μικρογεύματα του Γεωργάτου αριθμεί πάνω από 160 υποκαταστήματα ενώ με ενδιαφέρον αναμένεται και το λανσάρισμα της Dakos Creta Foods and Coffee Bars του ομίλου Creta Farm. Ποιος ξέρει, δεν είναι διόλου απίθανο τα επόμενα χρόνια να δούμε τα νέα Starbcuks να ξεπηδούν από μια μικρή χανιώτικη καφετέρια.

23 Απρ 2008

Ιουδορωμαϊκή Πλεκτάνη

Το Canis Libertatis αποκαλύπτει την ιουδορωμαϊκή πλεκτάνη που καταστρώθηκε εις βάρος του Θεανθρώπου Ιησού. Η επίθεση ενορχηστρώθηκε από τον υποχονδριακό πόντιο Πιλάτο, ο οποίος σε αγαστή συμπαιγνία με τον προδότη – εφιάλτη – Ιούδα Ισκαριώτη οδήγησε τον Jesus στον σταυρό του μαρτυρίου. Την στιγμή σύλληψης του υποχθόνιου εκείνου σχεδίου μετέφερε πιστά στις μέρες μας ο έγκριτος ιστορικός και ερευνητής Seth MacFarlane.

video

Εκείνος όμως τους την έκανε και ανέστη αληθώς!

Καλή ανάσταση λοιπόν ...και για εσάς που δεν πειστήκατε ακόμη,
καλές γιορτές!

22 Απρ 2008

Έχω να δηλώσω

πως ζω σε γυάλα, δεν έχω κάνει σκονάκι, δεν έχω βάλει βύσμα στο στρατό, δεν έχω βρεθεί σε παρέα όπου πίνουνε χασίς και πως ουδέποτε διεκδίκησα εύσημα κλέβοντας ένα παγωτό από περίπτερο ή περνώντας λουκέτο στο σχολείο μου.

Ευχαριστώ.


17 Απρ 2008

Ελληνικός Στρατός intro

Έφτασε και στη δική μου πόρτα ο γαλάζιος φάκελος, με σημείωμα που με καλεί να παρουσιαστώ στο 547 Τάγμα Πεζικού του Ρεθύμνου. Η Ελληνική πολιτεία λοιπόν μου ζητά να την υπηρετήσω ως οπλίτης, τιμώντας μία εκ των συνταγματικών μου υποχρεώσεων. Κι εγώ; Εγώ σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ.

Κατά καιρούς παρακολουθούσα fora σχετικά με την ανυποταξία και την ανάγκη κατάργησης της υποχρεωτικής θητείας. Δεν μπορώ να κρύψω όμως πως αντιμετώπιζα πάντα το ζήτημα ως καθαρά προσωπικό. Η τέχνη της λούφας δεν καλλιεργείται μόνο στον ελληνικό στρατό, αλλά τόσο πριν όσο και μετά απ’ αυτόν. Παρόλα τα στραβά που γίνονται εκεί μέσα, έξυπνος δεν θεωρείται όποιος τον υπηρετεί, αλλά εκείνος που κατορθώνει να ξεγλιστρήσει είτε σε ένα σώμα πολυτελείας είτε με ολοκληρωτική απαλλαγή. Οι υπόλοιποι θεωρούνται είτε πολίτες δευτέρας κατηγορίας είτε απλώς μαλάκες. Αντίθετα, στην παράδοση ευρωπαϊκών κρατών είναι οι γόνοι αριστοκρατών που επιδιώκουν να υπηρετήσουν τη χώρα τους από μάχιμη θέση, τόσο σε καιρό ειρήνης όσο και πολέμου. Τελευταίο ηχηρό παράδειγμα ο πρίγκηπας Χάρρυ της Ουαλίας που βρέθηκε χωρίς να το μυριστεί κανείς διοικητής λόχου στο Αφγανιστάν.

Χωρίς λοιπόν να αναζητώ κάποιο εύσημο εθνικοφροσύνης και με επίγνωση του δυσχερούς της κατάστασης θεωρώ τιμή μου που καλούμαι να περάσω αυτό το λούκι. Αυτό που θα ήθελα να κάνω από δω μέσα είναι ένα κάλεσμα προς τους ευάριθμους φίλους και αναγνώστες που σπουδάζουν έξω. Όταν με το καλό τελειώσετε τα post-doc σκεφτείτε το και λίγο ρομαντικά. Δεν είναι για πέταμα η εθνική μας άμυνα, καθώς οικονομία και διπλωματία θεωρούνται ικανά αλλά μη επαρκή εργαλεία στη γειτονιά. Οι ένοπλες δυνάμεις καλώς ή κακώς στηρίζονται ακόμα στους ώμους του κάθενος από εμάς. Μέχρι λοιπόν να γίνει εξ ολοκλήρου επαγγελματικός ο στρατός παραμένει ένα μικρό χρέος, το οποίο έχουμε καλούς λόγους να υπηρετήσουμε.



Κλείνω με το σηματάκι που είχε πάνω δεξιά το σημείωμα κατάταξης. Το ρητό είναι από τον Θουκιδίδη, ο οποίος απευθυνόμενος στους πολίτες της Αθήνας γράφει:
"Ους νυν υμείς ζηλώσαντες καί τό εύδαιμον τό ελεύθερον το δέ ελεύθερον το εύψυχον κρίναντες, μή περιοράσθε τούς πολεμικούς κινδύνους." Με απλά λόγια: Η ευδαιμονία στηρίζεται στην ελευθερία και η ελευθερία στη γενναιοψυχία.

13 Απρ 2008

Η ώρα του κούταβου

Επιστροφή στον δεύτερο παγκόσμιο σήμερα και ώρα για παλιά, καλή και απροκάλυπτη προπαγάνδα. Ο κούταβος εντόπισε μία ασυνήθιστη παραλλαγή του γνωστού παραμυθιού με τον κακό το λύκο και τα τρία γουρουνάκια, γυρισμένη το 1942 από την γνωστή Metro Goldwyn Mayer. Το Blitz Wolf ήταν υποψήφιο για Oscar καλύτερου κινουμένου σχεδίου, έχασε όμως από το Der Fuehrer's Face της ανταγωνίστριας Walt Disney.


Η ελάχιστη προσπάθεια που κατέβαλε ο δημιουργός Tex Avery για ν' αποκρύψει τον συσχετισμό του κακού λύκου με τον Αδόλφο είναι χαρακτηριστική του κλίματος της εποχής και δικαιολογεί τα κύματα λογοκρισίας από τα οποία το έργο διήλθε μεταπολεμικά. Τα όποια ξεκαρδιστικά gags δεν δικαιολογούν επαρκώς για παράδειγμα τον βομβαρδισμό και εξάλειψη του Τόκυο από τον χάρτη, κάτι που ο McNamara επιχείρησε τρία χρόνια αργότερα με βόμβες ναπάλμ.


McNamara: I was on the island of Guam in his command in March of 1945. In that single night, we burned to death 100,000 Japanese civilians in Tokyo: men, women, and children.
Morris: Were you aware this was going to happen?
McNamara: Well, I was part of a mechanism that in a sense recommended it. I analyzed bombing operations, and how to make them more efficient. i.e. Not more efficient in the sense of killing more, but more efficient in weakening the adversary. I wrote one report analyzing the efficiency of the B—29 operations. The B—29 could get above the fighter aircraft and above the air defense, so the loss rate would be much less. The problem was the accuracy was also much less. Now I don't want to suggest that it was my report that led to, I'll call it, the firebombing. It isn't that I'm trying to absolve myself of blame. I don't want to suggest that it was I who put in LeMay's mind that his operations were totally inefficient and had to be drastically changed. But, anyhow, that's what he did. He took the B—29s down to 5,000 feet and he decided to bomb with firebombs.
... LeMay said, "If we'd lost the war, we'd all have been prosecuted as war criminals." And I think he's right. He, and I'd say I, were behaving as war criminals. LeMay recognized that what he was doing would be thought immoral if his side had lost. But what makes it immoral if you lose and not immoral if you win?

11 Απρ 2008

Αιξ en Χανιά

"Η ιστορία με τον πάμπτωχο και την κατσίκα είναι γνωστή. Όταν ο Θεός προσφέρθηκε να πραγματοποιήσει μια επιθυμία του, εκείνος ζήτησε να ψοφήσει η κατσίκα τού επίσης φτωχού γείτονα του, ο οποίος όμως υπερείχε σε πόρους κατά μία κατσίκα.

Διαπιστώνω ότι η ιστορία έχει και μια ενδιαφέρουσα παραλλαγή. Ο πάμπτωχος τύπος κάνει το σωστό και ζητεί από τον Θεό μια κατσίκα για τον εαυτό του, όχι τον θάνατο εκείνης του γείτονα. Τότε όμως πετάγεται ο γείτονας που παρακολουθεί τη σκηνή και ζητεί από τον Θεό να μην πραγματοποιήσει την υπόσχεση που μόλις έδωσε.

Διότι αν αποκτήσει και ο διπλανός του το προνόμιο της μιας κατσίκας πώς θα ξεχωρίζει ο ίδιος; Είτε τη μία παραλλαγή διαλέξετε είτε την άλλη το νόημα είναι το ίδιο:

Βλακεία και κακότητα συνήθως πάνε μαζί.

Η παραλλαγή αυτή γράφεται τούτες τις ημέρες με αφορμή την απόφαση της κυβέρνησης να προχωρήσει στην ίδρυση Εφετείου στο Ηράκλειο, εκτός του ήδη υπάρχοντος στα Χανιά. Βάσει χθεσινού ρεπορτάζ των «Νέων», σύσσωμη η τοπική ηγεσία των Χανίων (με την εξαίρεση του νομάρχη Κ.Βιρβιδάκη) αντιδρά και προχωρεί σε «επανεπιβεβαίωση» κάποιου «Πρωτοκόλλου Τιμής Βουλευτών και Φορέων του 2001», που ορίζει ότι, σε περίπτωση ίδρυσης δεύτερου Εφετείου στην Κρήτη, θα παραιτηθούν οι βουλευτές, οι δήμαρχοι και τα συμβούλια της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Μάλιστα οι τρεις Νεοδημοκράτες βουλευτές του νομού, Χρ.Μαρκογιαννάκης, Στ.Νικηφοράκης και Μ. Βολουδάκης, προέβησαν σε δήλωση των προθέσεών τους (κάπως αόριστη στις διατυπώσεις, είναι αλήθεια), με το πνεύμα της οποίας συμφώνησε και ο βουλευτής του ΠαΣοΚ Μ.Σκουλάκης. Το ότι θέτουν το ζήτημα σε εκβιαστική βάση είναι το λιγότερο. Το εντελώς ανοίκειο είναι η ουσία του αιτήματός τους: όχι μόνον αντιλαμβάνονται τη στέρηση του γείτονα ως πηγή της δικής τους ευημερίας, αλλά αδιαφορούν προκλητικά και για το γενικότερο όφελος, καθώς η αποσυμφόρηση του Εφετείου Χανίων και στην καλύτερη απόδοση δικαιοσύνης θα συμβάλει (ως προς την ταχύτητα και την ποιότητα), αλλά και στην καταπολέμηση της διαφθοράς. Απορεί κανείς πώς δεν ντρέπονται!..

Να τους αναγνωρισθεί, πάντως, ένα στοιχείο «γενναιότητας», διότι πρέπει να γνωρίζουν ότι με τη στάση τους εγκαταλείπουν κάθε ελπίδα για κυβερνητικό ρόλο στο μέλλον. Είναι αυτονόητο ότι πολιτικοί που εμφορούνται από έναν τόσο μίζερο τοπικισμό δεν μπορεί να είναι χρήσιμοι σε μια κυβέρνηση....."

(απόσπασμα από την στήλη Πανδώρα της εφημερίδας "Το Βήμα", 01.04.2008)

9 Απρ 2008

Αθήνα πες "Αλεύρι"!

Φιάσκο χαρακτηρίστηκε η πορεία της Ολυμπιακής δάδας μέσα από το Παρίσι.
Εμείς αξίζει να σταθούμε μόνο σε μία απειλητική δήλωση του Denis Baupin, πράσινου αντιδημάρχου της πόλης του φωτός:

Paris deputy mayor Denis Baupin urged the IOC to "salvage its image and save the spirit of the Olympics" by threatening to move the Olympics to Athens, which hosted the 2004 Games, unless China pledges to improve its rights record.


Αυτό που δεν κατέστησε σαφές ήταν αν η απειλή απευθυνόταν στο Πεκίνο ή στην Αθήνα.
Κρύος ιδρώτας φαίνεται πως έλουσε προς στιγμήν το κυβερνητικό επιτελείο. Ευτυχώς που ο άνθρωπος είναι πράσινος και οι περισσότεροι τον περνάνε για γραφικό. Φαντάζεστε όμως να κάτσει καμιά στραβή και ν' αρχίσουν να το συζητάνε σοβαρότερα; Άντε μετά να τρέχουμε να αναδεικνύουμε τα δικά μας μειονοτικά προβλήματα, μπας και μας φοβηθεί το μάτι τους. Διότι αν στραφεί το διεθνές ενδιαφέρον στην κατάντια των ολυμπιακών υποδομών θα φάμε ένα ρεζιλίκι ολυμπιακών διαστάσεων. Και όχι τίποτ' άλλο, μόνο θα χαλάσουμε το ίματζ της κραταιάς Ελλάδας με τη φέτα και τα βέτα.

5 Απρ 2008

Η ώρα του κούταβου

Και καθώς βλέπουμε για πρώτη φορά νέγρο υποψήφιο να διεκδικεί με αξιώσεις το ύπατο αξίωμα των Ηνωμένων Πολιτειών, καλό είναι να κρατάμε στην άκρη του μυαλού μας πόσο έχει υποφέρει η μαύρη φυλή στον δύσβατο δρόμο κατάκτησης της ελευθερίας.
Ένας από τους σημαντικότερους επικριτές της κατάστασης αυτής υπήρξε ο Ρώσος ποιητής Vladimir Mayakovsky, κορυφαίος λογοτέχνης και σοβιέτης προπαγανδιστής των αρχών του 20ου αιώνα. Το 1922 έλαβε ειδική άδεια να περάσει τον Ατλαντικό και πρώτος του σταθμός υπήρξε η Κούβα. Εκεί, αντιμέτωπος με τον έλεγχο της παραγωγής καπνού και ζάχαρης από αμερικανικά συμφέροντα, συνόψισε τις εντυπώσεις του στο ποίημα Chyornoe i Beloe (Μαύρο και Λευκό), έναν ύμνο κατά του ρατσισμού.
Το 1933 οι Ivanov και Amalrik, πήραν το ποίημα και βασιζόμενοι σε σκίτσα του ίδιου του Mayakovsky ανέβασαν ένα κινούμενο σχέδιο, τόσο αιχμηρό όσο και αισθητικά πλήρες. Το "Μαύρο και Λευκό" εξιστορεί την σύντομη περιπέτεια του Willie, ενός μικρού λούστρου, ο οποίος διαπράττει το θανάσιμο σφάλμα να ρωτήσει τον λευκό Βασιλιά του Ζαχαρότευτλου Mr. Bragg "για ποιο λόγο θα έπρεπε η λευκή ζάχαρη να φτιάχνεται από τον μαύρο άνθρωπο".
Από το έργο εκείνο έχουν διασωθεί δυστυχώς μόνο κάποια αποσπάσματα και μάλιστα με τον ήχο μη αναστρέψιμα κατεστραμμένο. Το ηχητικό κενό καλύφθηκε με το "Sometimes I feel like a Motherless Child" το 1949 από τον γιο Αμερικανού σκλάβου Paul Robeson στο θέατρο Tchaikovsky της Μόσχας.
Ο πολιτικός ακτιβισμός του Mayakovsky δυστυχώς δεν απέτρεψε την μίμηση αποικιοκρατικών μεθόδων στο εσωτερικό της Σοβιετικής Ένωσης, όπου εννοείται πως κανένας δεν καταπιεζόταν εξαιτίας του χρώματος που είχε το δέρμα του. Εκεί η καταπίεση ανθρώπου από συνάνθρωπο δεν είχε καν ανάγκη να φορέσει το προσωπείο του ρατσισμού, βλέπετε.

3 Απρ 2008

Heraklion Blogrolling

Σήμερα είχα τη σπάνια χαρά να συναντήσω για καφέ έναν σύνδεσμο του Blogroll. Ο εγκέφαλος πίσω από το LiberalCreta εκδήλωσε τα φιλοζωικά του αισθήματα κερνώντας τον κούταβο έναν σταρβάκειο coffee of the week. Και τολμώ να πω πως συνάντησα έναν από τους λίγους Ηρακλειώτες, οι οποίοι ενώ βλέπουν τα πάντα γύρω τους να πηγαίνουν παντελώς κατά διαόλου παραμένουν γεμάτοι όρεξη για δημιουργία κι αλλαγή.

Το "δημοκρατικό" μας Ηράκλειο είναι μια πόλη όμορφη στα σημεία και δυναμικά αναπτυσσόμενη. Νοοτροπία δεκαετιών όμως δύσκολα αλλάζει. Και παρατηρώ πως δεν είναι λίγοι εκείνοι που σπεύδουν να καταθέσουν τα όπλα αμαχητί, όχι μόνο αποδεχόμενοι την όποια κατάσταση αλλά και προβάλλοντας τις αρνητικές της εκφάνσεις συνειδητά πάνω στον πρώτο διπλανό. Η χοντροπετσιά αρχίζει από τον πιτσιρικά που γκαζώνει με πειραγμένη εξάτμιση, προχωρεί στον συνάδελφο του γραφείου που σου καπνίζει στα μούτρα και συνεχίζει με τα κλειστά κυκλώματα και την αδιαφάνεια όσων διαχειρίζονται δημόσια εξουσία. Και αυτό που εκνευρίζει τουλάχιστον εμένα είναι η επικάλυψη των παραπάνω με ένα μανδύα τοπικής ιδιαιτερότητας. Είναι δηλαδή σαν να βαφτίζουμε τον γάιδαρο αϊτό, μόνο και μόνο επειδή τυχαίνει να βόσκει στο λιβάδι μας.

Όλα αυτά τα στραβά όμως είναι κρίμα να τ’ αφήσουμε όπως τα βρήκαμε. Υπάρχουν ακόμα άτομα, τα οποία επιλέγουν να κολυμπήσουν ενάντια στο ρεύμα του ανορθολογισμού, διεκδικώντας το αυτονόητο. Ένα απ’ αυτά είναι κι ο Δευκαλίων, γεγονός που μου επιτρέπει να ελπίζω για κάτι καλύτερο.
Ο επόμενος καφές δικός μου!

2 Απρ 2008

Και ο Κολοκοτρώνης ήταν Pop

Έχει περάσει μία εβδομάδα από την 25η Μαρτίου, όταν με λύπη διαπίστωσα πως ο εορτασμός της επετείου έχει σε μεγάλο βαθμό απολέσει το πρωταρχικό του βάρος στη συλλογική μας συνείδηση. Το γεγονός αυτό οφείλεται μεταξύ άλλων και στην αποτυχία μας να επανασηματοδοτήσουμε τα γεγονότα εκείνης της ιστορικής περιόδου και μέσω αυτής της διαδικασίας να ορίσουμε με αυτοπεποίθηση τις βλέψεις μας για το μέλλον.

Με γνώση της εθνικής μυθοπλασίας του 1821 και προσπερνώντας τον προβληματισμό του αν οφείλουμε να ταυτίσουμε το εθνικό με το αληθές (που πιστεύω πως οφείλουμε), παραμένω με την απορία του γιατί η γενιά μου καταδικάζει επαναστάτες ήρωες σε λήθη και αφάνεια. Πιθανή απάντηση μπορεί να είναι η κατά σύστημα καπήλευση του ονόματος και του πολιτικού τους βάρους από τον χώρο της συντηρητικής δεξιάς. Ενός χώρου ο οποίος οικειοποιήθηκε και καταχράστηκε πρόσωπα και καταστάσεις σε μια προσπάθεια να καλύψει την ιδεολογική του ένδεια στον δύσκολο αγώνα με το αντίπαλο δέος της διεθνιστικής αριστεράς. Το τελειωτικό χτύπημα στην αναγωγή αυτή έδωσαν μάλλον οι εκδηλώσεις της χούντας, για τα 150 χρόνια εθνεγερσίας. Εκεί ήταν που η όποια αντίδραση και προσπάθεια μετέπειτα κάθαρσης συμπαρέσυρε στο διάβα της και κάποια χλωρά.

Σήμερα όμως που το περίγραμμα έχει τόσο αλλάξει, μας δίνεται ξανά η δυνατότητα να ανατρέξουμε στις πηγές και ν’ ανακαλύψουμε εκ νέου τον ρόλο των δικών μας founding fathers στην δημιουργία του ελληνικού κράτους. Και πέραν τούτου πιστεύω πως η επανασηματοδότηση αυτή δεν αρκεί να γίνεται στα σχολικά αμφιθέατρα μια φορά το χρόνο. Οφείλει μάλλον να διαπεράσει την καθημερινή μας ζωή, τόσο μέσω του δημοσίου διαλόγου όσο και μέσω της pop culture.

Στο κάτω κάτω γιατί όταν μιλάμε για "επαναστάτη" το μυαλό μας να πηγαίνει στον Che και όχι στον Κολοκοτρώνη; Γιατί ο φοιτητής να φοράει μπλουζάκι με τη στάμπα του σφαγέα Μάο και όχι μ’ εκείνη του ιδεολόγου Μακρυγιάννη; Εκείνος ήταν που μιλούσε για το "Εμείς" και πάλεψε για Σύνταγμα. Είναι ίσως τραβηγμένο το σημερινό product placement που επιχειρώ και πιθανόν να παίρνει τόνους kitsch, όμως ποτέ δεν ξέρεις. Αν αρχίσουν να κυκλοφορούν στην αγορά άνθρωποι με τέτοιες στάμπες, αυτό μπορεί και να είναι σημάδι πως η προβολή της ιστορίας μας στο μέλλον αντιμετωπίζεται λιγότερο σκοτεινή και μίζερη.



Men's Heavyweight Cotton T-Shirt - Men Makrigiannis

Men's Heavyweight Cotton T-Shirt - Men Theó


Men's Lightweight cotton T-Shirt - Men The Legend of 1821

29 Μαρ 2008

Η ώρα του κούταβου

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έριξαν τα ιδρυτικά τους θεμέλια στον φιλελεύθερο διαφωτισμό του 18ου αιώνα, όπως αυτός εκφράστηκε στα founding documents, δείχνοντας έτσι ένα λαμπρό καινούριο δρόμο προς την ελευθερία. Αυτό όμως δεν απέτρεψε τη χώρα από αρκετά πισωγυρίσματα, από την περίοδο του εμφυλίου μέχρι σήμερα.

Υπήρξαν πράγματι ορισμένες περίοδοι της αμερικανικής ιστορίας, κατά τις οποίες θεμελιώδεις αρχές όπως η προ του νόμου ισότητα, η ατομική ελευθερία (writ of habeas corpus) και το τεκμήριο αθωότητας καταπατήθηκαν από την ομοσπονδιακή εξουσία, χωρίς μάλιστα να συναντήσουν κάποια αξιόλογη αντίδραση.

Μια τέτοια περίπτωση ήταν και η αντιμετώπιση που το αμερικανικό κράτος επεφύλαξε στους ιαπωνικής καταγωγής πολίτες του κατά την διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Αρχίζοντας από την προπαγάνδιση του εσωτερικού εχθρού, η κεντρική κυβέρνηση πέτυχε να περάσει την ρατσιστική εικόνα ενός Iάπωνα με τυφλή υποταγή στην (ιμπεριαλιστική) χώρα καταγωγής του. Το όλο εγχείρημα κατέληξε στην υποχρεωτική μετεγκατάσταση και εγκλεισμό περί των 120.000 πολιτών σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, των οποίων παρεμπιπτόντως την αποκλειστικότητα ουδέποτε διεκδίκησαν οι εθνικοσοσιαλιστές Γερμανοί.

Το σημερινό cartoon, τιτλοφορούμενο "Japoteurs", αντικατοπτρίζει την ατμόσφαιρα εκείνης ακριβώς της εποχής. Ήρωας εδώ ο Superman, ο οποίος κατορθώνει να επανακαταλάβει ένα γιγαντιαίο βομβαρδιστικό που πράκτορες κλέβουν και επιχειρούν να στρέψουν εναντίον της Αμερικής. Το έργο ανέβηκε στους κινηματογράφους τον Σεπτέμβρη 1942 από την Paramaount Pictures, επενδύοντας με ήχο και εικόνα ένα κλίμα πολεμικής υστερίας και ρατσιστικής προκατάληψης με ρίζες αιώνων.

Σήμερα το Hollywood εμφανίζεται αρκετά πιο προσεκτικό στην κατάδειξη των εξωτερικών και εσωτερικών εχθρών, χωρίς όμως να έχει εγκαταλείψει την στοχοποίηση συγκεκριμένων πληθυσμιακών ομάδων. Και χωρίς προ πάντων να έχει απαξιώσει σύγχρονα κολαστήρια, τα οποία υπονομεύουν και καταρρακώνουν το αμερικανικό κύρος παγκοσμίως.


video

28 Μαρ 2008

Όταν οι Πάνθηρες τα έβαλαν με τους Γαϊδάρους

Ανακάλυψα τους Streetpanthers πρώτη φορά διαβάζοντας το μπλόγκι ενός ιμπεριαλιστή νεοφιλελεύθερου, ο οποίος τότε μας παρουσίαζε τον Γάιδαρο του μηνός Ιουλίου. Έκτοτε λησμόνησα την ύπαρξη και τη δράση τους, καθώς η διαβίωση σε πόλη του εξωτερικού μου απέκρυπτε το μέγεθος του προβλήματος.

Πλέον έχω επιστρέψει Ελλάδα και ομολογώ πως αν ένα πράγμα με δυσκολεύει στην επαναπροσαρμογή, αυτό είναι η συμπεριφορά του Έλληνα οδηγού. Χθες μάλιστα ήρθα για πρώτη φορά αντιμέτωπος με μία οδηγό, η οποία σε ώρα αιχμής στάθμευσε το ΙΧ της σε σηματοδοτημένη θέση για ΑΜΕΑ. Ο σύντομος διάλογος που ακολούθησε μου έδωσε να καταλάβω από τη μια πως η κατάσταση είναι όντως τραγική, από την άλλη όμως παράλληλα πως πέρα από την αγανάκτηση οφείλουμε και να ενεργήσουμε προς την σωστή κατεύθυνση. Και τότε ήταν που ξαναθυμήθηκα εκείνη την ομάδα πολιτών.

ΤΙ ΚΑΝΟΥΝ ΟΙ STREETPANTHERS

Οι Streetpanthers επιδιώκουν να επισημάνουν την παραβατική και κοινωνικά απερίσκεπτη συμπεριφορά ορισμένων οδηγών, ελπίζοντας πως οι δεύτεροι δεν θα την επαναλάβουν μελλοντικά. Δεν πρόκειται ούτε για βανδάλους ούτε για ακτιβιστές της ντουντούκας και της δεκάρας. Σεβόμενοι την ατομική ιδιοκτησία των παραβατών, επικολλούν ένα εύκολα αφαιρούμενο αυτοκόλλητο στο τζάμι εκείνου του αυτοκινήτου που έχει παρκάρει όχι απλά παράνομα, αλλά με τρόπο που να εμποδίζει την κυκλοφορία συμπολιτών με κινησιακά προβλήματα. Με τον τρόπο αυτό επισημαίνουν ένα ζήτημα προσωπικής και κοινωνικής ευθύνης, φιλοδοξώντας να αναπτύξουν μία αστική κουλτούρα, η οποία έως σήμερα λάμπει δια της απουσίας της.

ΚΑΙ ΤΙ ΚΑΝΕΙ Ο CANIS

Ο Canis αποφάσισε να θέσει υπό την προστασία του μία θέση στάθμευσης για ΑΜΕΑ, η οποία και βρίσκεται πάνω στο καθημερινό του δρομολόγιο. Η εναπόθεση ενός φυλλαδίου δεν κοστίζει ούτε σε χρόνο ούτε σε σάλιο, ενώ ο φίλος οδηγός που ενδέχεται να φέρει σοβαρές αντιρρήσεις θα προσκαλείται για έναν πρωινό καφέ γνωριμίας με τον εισαγγελέα υπηρεσίας, λίγα μόλις μέτρα παρακάτω.

Η στάση αυτή φαντάζει βέβαια ασήμαντη μπροστά στο σημερινό χάος που επικρατεί, δεν αποκλείεται όμως να βρει όλο και μεγαλύτερη ανταπόκριση. Δεν με πειράζει τόσο που πολλοί συμπολίτες μου παρκάρουν όπου τους βολέψει. Με ενοχλεί περισσότερο ο φόβος πως αν “προσαρμοστώ” στην ελληνική πραγματικότητα θα καταλήξω κι εγώ μια μέρα ν’ αφήνω το SUV μου στη θέση ενός ανθρώπου ανίκανου να περπατήσει. Και αυτός είναι ένας φόβος που με παραλύει.

Διεκδικώντας το χώρο που μας ανήκει

"Οι streetpanthers ξεκινήσαμε από τη Θεσσαλονίκη στα τέλη του 2006 αλλά επεκταθήκαμε γρήγορα σε πολλά αστικά κέντρα. Κοινή διαπίστωση όλων μας ήταν ότι η ζωή των πεζών στην πόλη είχε φτάσει στο απροχώρητο. Έτσι, αποφασίσαμε "με πόνο καρδιάς" ότι:

  • Δεν αρκούσε να τσατιζόμαστε βλέποντας τους παράνομα παρκαρισμένους πάνω σε πεζοδρόμια, διαβάσεις και πεζόδρομους.

  • Δεν αρκούσε να φοβόμαστε όταν μας κυνηγούσαν τα μηχανάκια ακόμα και πάνω στα πεζοδρόμια.

  • Δεν αρκούσε να κοιτάζουμε ανήμποροι όταν αυτοκίνητα και μηχανές έκαναν σιγά-σιγά κατάληψη στο μοναδικό χώρο περιπάτου, το πλακόστρωτο της νέας παραλίας.

Δεν αρκούμασταν να περιμένουμε πότε η πολιτεία – το κράτος, ο δήμος, η αστυνομία – θα ξυπνούσαν. Καταλάβαμε πως με τα "θα-θα" θα φτάναμε να γεράσουμε και ακόμα θα περιμέναμε τα πράγματα να διορθωθούν. Έπρεπε να κάνουμε κάτι.

Ο ακτιβισμός έχει το κόστος του. Τίποτα δεν αλλάζει αν δεν συγκρουστούμε με τα κατεστημένα: τον τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς μας (καβάλα πάν’ στην εκκλησιά, καβάλα περπατάνε), το βόλεμά μας (να κάνω εγώ τη δουλειά μου κι ας πάνε στο διά*** όλοι οι άλλοι), την αδιαφορία μας (εγώ θα σώσω τον κόσμο;)

Γι’ αυτό αναλάβαμε δράση. Τέρμα η ανοχή και τα παρακάλια. Όποιος δεν συμμορφώνεται, να πληρώνει το τίμημα επιτόπου. Μπορεί να ακούγεται σαν “να παίρνουμε το νόμο στα χέρια μας” αλλά επιτέλους κάποιος πρέπει να αντιδράσει. Και μην ξεχνάτε: οι παράνομοι έκαναν πρώτοι την αρχή!"

26 Μαρ 2008

Εφετείο Ανατολικής Κρήτης

Την περασμένη Πέμπτη η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου εξέδωσε γνωμοδότηση - σταθμό στην πολύχρονη διεκδίκηση των κατοίκων της Ανατολικής Κρήτης για δημιουργία δεύτερης εφετειακής έδρας στο νησί. Με ψήφους 49 υπέρ και μόλις 7 κατά, έκανε δεκτή την εισήγηση του αντιπροέδρου του ΑΠ κ. Καλαμίδα , ο οποίος με θετική εισήγηση προέβαλε τρία βασικά επιχειρήματα: Τον αριθμό των αποφάσεων του Εφετείου Κρήτης που σε ποσοστό 54% αφορά σε υποθέσεις του Ηρακλείου και του Λασιθίου, την μεγάλη απόσταση του Εφετείου κυρίως από το Λασίθι και τέλος την ανάγκη αποσυμφόρησης του Εφετείου και την ταχύτερη απονομή της Δικαιοσύνης.

Η απόφαση αυτή, σε συνέχεια του συνόλου θετικών εισηγήσεων επιστημονικών επιτροπών του ΑΠ, αποδεσμεύει τεχνικά τον αρμόδιο υπουργό από το να σηκώσει το πολιτικό βάρος και των ωθεί στην επίλυση ενός χρονίζοντος και καθόλα σοβαρού προβλήματος στην απονομή δικαιοσύνης.

Ενδεικτικά, οι αποστάσεις που πρέπει να διανύσει ο πολίτης που επιθυμεί να προσφύγει σήμερα στο Εφετείο Χανίων είναι : Ηράκλειο (πόλη) – Χανιά, 300 χλμ. και Σητεία – Χανιά, 600 χλμ. και Ιεράπετρα – Χανιά, 488 χλμ. (μετ' επιστροφής), αντιστοίχως. Στο σύνολο της Επικράτειας δεν υπάρχει άλλο εφετείο,για το οποίο διάδικοι και μάρτυρές να καλούνται να διανύσουν τέτοιες αποστάσεις πληρώνοντας σε εργατοώρες, έξοδα δικηγόρων, βενζίνη, οδική ασφάλεια και ψυχική ταλαιπωρία. Και δυστυχώς δεν διαθέτουμε ούτε οδικό δίκτυο ούτε και διοικητική στελέχωση Γερμανίας για να παρηγορούμαστε με την υπάρχουσα κατάσταση.

Η ίδρυση δεύτερης έδρας Εφετείου στο νησί είναι ένα γνωστό αίτημα, το οποίο μέχρι σήμερα προσέκρουε σθεναρά στη νοοτροπία που εκλάμβανε ως δικαιολογημένη την εξυπηρέτηση του τοπικού συμφέροντος ανεξαρτήτως τιμήματος. Από εδώ σήμερα καλούμε τον Υπουργό Δικαιοσύνης κύριο Χατζηγάκη να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να εκδώσει άμεσα το σχετικό Προεδρικό Διάταγμα. Επίσης καλούμε τον κόσμο της δυτικής Κρήτης σε κοινό αγώνα για την οικονομική και πολιτιστική ανάπτυξη του τόπου μας, με μία ευρύτερη αντίληψη περί ενότητας και εξυπηρέτησης του δημοσίου συμφέροντος. Είναι κρίμα να αναλώνονται δυνάμεις την στιγμή που υπάρχουν τόσα πολλά κοινά μέτωπα και τόσες ανοιχτές προκλήσεις.

15 Μαρ 2008

Η ώρα του κούταβου

Ο πόλεμος ιδεών στα κινούμενα σχέδια δεν έπεσε μαζί με το σιδηρούν παραπέτασμα. Ο κύριος Fukuyama τα έκανε θάλασσα, ζήτησε συγγνώμη και όλοι μας εξακολουθούμε να είμαστε μία υπέροχη ατμόσφαιρα. Πρωταγωνιστικό ρόλο στην παραγωγή κινουμένων σχεδίων εξακολουθούν βεβαίως να παίζουν τα αμερικάνικα studios παραγωγής, τα οποία όμως πλέον έχουν κατεβάσει στροφές και στρέφονται στην κριτική εγχώριων πολιτικών ρευμάτων και προσώπων. Πέρα από τα ανεπανάληπτα Family Guy και Southpark, στα οποία κάποια στιγμή ο κούταβος θα επανέλθει, ενδιαφέρον παρουσιάζει και μία λιγότερο γνωστή σειρά της Fox, το King of the Hill.

Στην σειρά αυτή παρουσιάζεται η καθημερινότητα μιας middle class οικογένειας σε μία ασήμαντη κωμόπολη του αμερικανικού Νότου (εξ ου και το Hill - ελληνιστί κορφοβούνι). Σε αντίθεση με τις δύο προαναφερθείσες σειρές, το King of the Hill έχει πρωταγωνιστές μέσους, everyday αμερικάνους και σατιρίζει εύστοχα πραγματικές καταστάσεις, χωρίς να τραβάει το σενάριο στα άκρα.

Το απόσπασμα από το σημερινό επεισόδιο ασχολείται με την αριστερή αμερικανική κουλτούρα. Παρά το ότι οι ΗΠΑ έχουν εσχάτως πάρει έντονη αριστερή κλίση και παρά την ανομοιομορφία του συγκεκριμένου χώρου, τα όσα εδώ παρουσιάζονται είναι πιστεύω ενδεικτικά της κακής σχέσης αυτών των ανθρώπων με την πολιτική οικονομία. Την κουλτούρα αυτή πρώτη φορά τη συνάντησα όταν αγόρασα το pulp περιοδικό Adbusters και έκτοτε παρατηρώ πως στα ελληνικά πανεπιστήμια συναντά κανείς κατά κόρον ταγαροφορούσες, εμφορούμενες από συναφείς επιχειρηματικές αντιλήψεις. Περιοριζόμαστε στο να τους ευχηθούμε περαστικά.



video

Το κόκκινο πουκάμισο

Αλληγορικό πολιτικό ανέκδοτο

Μια φορά ήταν ένα πειρατικό καράβι που κούρσευε την Καραϊβική. Και κάθε φορά που συναντούσε κάποια εμπορική γαλέρα, ο καπετάνιος του άρχιζε να δίνει εντολές φωνάζοντας: -“Εμπρός παλικάρια μου! Ορμήστε να τους πάρουμε και τα σώβρακα! Θα τους κάνουμε αλοιφή για τους κάλους και θα γεμίσει το αμπάρι μας κασέλες φλουριά και βαρέλια ρούμι ...Τζακ, φέρε μου το κόκκινο πουκάμισο.”

Κάθε φορά επαναλαμβανόταν το ίδιο σκηνικό. Ο μούτσος απ’ το κατάρτι φώναζε “καράβι στον ορίζοντα!” και ο καπετάνιος έβαζε τις φωνές: -“Γεμίστε τα κανόνια, σφίξτε τα παλαμάρια, θα τους φάμε! Τζακ, τρέχα φέρε μου το κόκκινο πουκάμισο”. Μια μέρα ο Τζακ, που έμενε με την απορία, τον ρώτησε τι ρόλο βαρούσε επιτέλους αυτό το κόκκινο πουκάμισο. Κι ο καπετάνιος απάντησε: Το φοράω λίγο πριν το ρεσάλτο, ουτωσώστε αν πληγωθώ στη μάχη, κανείς σας να μη δει το αίμα μου και φοβηθεί. Έτσι κερδίζουμε κάθε επίθεση κι έχουμε γίνει ο φόβος και ο τρόμος της Καραϊβικής.

Κάποιες μέρες μετά ακούγεται πάλι η φωνή απ’ το κατάρτι: “Η βρετανική αρμάδα στον ορίζοντα!”. Και ο καπετάνιος αρχίζει πάλι να τους εμψυχώνει: -“Εμπρός γεναίοι μου, θα τους βάλουμε τα δυο πόδια σ’ ένα παπούτσι, θα τους δείξουμε τι σημαίνει να είσαι πειρατής! Όλοι στις θέσεις σας ...και Τζακ, τρέχα φέρε μου το καφετί παντελονάκι”.

14 Μαρ 2008

Ρότα ελευθερίας

"Σύνεση και ψυχραιμία" για την επικείμενη σύμβαση ελεύθερης συμβίωσης συνιστά ο μακαριότατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος, τονίζοντας πως η Εκκλησία δεν μπορεί να επιδιώξει τον με αναγκαστικούς τρόπους και αστυνομικά μέτρα έλεγχο της επιλογής ανθρώπων, που θέλουν να ρυθμίσουν με το δικό τους τρόπο τη ζωή τους.

Τα δείγματα γραφής που έχει ίσαμε τώρα δώσει ο εν λόγω πνευματικός ταγός είναι τόσο θετικά που παρατηρώ κόσμο, ως τώρα αρνητικά διακείμενο ή απλώς αδιάφορο, να παρατηρεί από κοντά και με ενδιαφέρον τη νέα αυτή πνευματική ρότα. Σε παντελή δε σύγχυση πρέπει να τελούν ορισμένοι υπερορθόδοξοι, ανθενωτικοί και παλαιοημερολογίτες, ενώ σίγουρα κάποιοι πολιτευτές θα έχουν χάσει τον ύπνο τους.

Στο προσκήνιο πλέον έρχεται ένας πνευματικός λόγος γεμάτος αυτοπεποίθηση και μετριοπάθεια, ο οποίος ίσως και να βρίσκεται εγγύτερα από ποτέ σε μία παραγνωρισμένη παράμετρο της χριστιανικής πίστης: αυτήν της ελευθερίας. Και από τους πρώτους που έγραψαν για το ειδικό βάρος της παραμέτρου αυτής υπήρξε ο Αδαμάντιος Κοραής. Χαρακτηριστικό είναι το μικρό αυτό απόσπασμα από την Αδελφική Διδασκαλία.



10 Μαρ 2008

Το επιχείρημα της ελλειπούς ξυλείας


Απλά πράγματα. H προστασία του παγκόσμιου δασικού πλούτου επιτάσσει τη μέγιστη δυνατή εξοικονόμηση οικοδομικών υλικών. Ένα διασκεδαστικό σκίτσο από την αμερικάνικη Christian Science Monitor.

8 Μαρ 2008

Η ώρα του κούταβου

Ο έρωτας του  σοβιετικού καθεστώτος για τη μουσική jazz υπήρξε μεγάλος και ανομολόγητος. Το συγκεκριμένο κινούμενο σχέδιο, παραγωγής 1949, ανέβηκε από την Soyuzmultfilm και παρουσιάζει μία σκηνή από την κοινότητα πτηνών της ρώσικης στέπας, η οποία υποδέχεται μία κίσσα, άρτι αφιχθείσα από το εξωτερικό. Εκείνη ισχυρίζεται πως μπορεί να τραγουδήσει καλύτερα και προσκαλεί τα πουλάκια σε παράσταση. Η μουσική όμως που τραγουδά επί σκηνής τους είναι αφόρητη, σε βαθμό που εκείνα αρχικά γιουχάρουν, και κατόπιν  επιτίθενται ομαδικά στην κομίστρια της παρηκμασμένης μουσικής, απαλλοτριώνοντας τα τιμαλφή της.

Η αντιμετώπιση της μουσικής jazz από το σταλινικό καθεστώς χρήζει πράγματι επισταμένης μελέτης. Η ψυχολογία του καθεστώτος, από τον μεσοπόλεμο μέχρι και την κατάρρευση του παραπετάσματος, χαρακτηριζόταν από μία σχεδόν παθολογική εσωστρέφεια και εργαλείο στην υπηρεσία αυτής υπήρξε η κατασυκοφάντιση οποιουδήποτε καλλιτεχνικού ρεύματος προερχόμενου από το αντίπαλο δέος, την καπιταλιστικές και ως εκ τούτου παρηκμασμένες ΗΠΑ. Πέρα λοιπόν από τον πόλεμο που εξαπέλυσε η εθνικοσοσιαλοστική Γερμανία στο ρεύμα swing και τους φίλους της jazz, ακόμα ένα ολοκληρωτικό καθεστώς επεδίωξε τον εξαγκωνισμό μιας μορφής τέχνης. Όχι επειδή οι φορείς του ανήκαν σε κάποια κατώτερη φυλή, αλλά διότι εξέφραζε μια κατώτερη μορφή οργάνωσης των κοινών. Όλα αυτά μάλιστα την στιγμή που η jazz γεννήθηκε στις βαμβακοφυτείες του αμερικανικού Νότου, ως η μοναδική και πλέον γνήσια έκφραση καταπιεσμένων και εκπατρισμένων σκλάβων.

video

5 Μαρ 2008

Antismoke tax relief, a good idea?

Καθώς η συζήτηση για την απαγόρευση του καπνίσματος στους δημόσιους χώρους μεταφέρεται σταδιακά και στην Ελλάδα, παρατηρώ τους μετέχοντες στο δημόσιο διάλογο να χωρίζονται σε όσους υποστηρίζουν την απαρέγκλιτη εφαρμογή του μέτρου και σε εκείνους, οι οποίοι εκτιμούν πως η απαγόρευση θα δημιουργήσει δυσανάλογες στρεβλώσεις στην αγορά, περιορίζοντας υπέρμετρα την οικονομική ελευθερία.

Η εκατέρωθεν έκθεση επιχειρημάτων παρουσιάζει αξιόλογα σημεία, αντιμετωπίζει όμως τη δυνατότητα δημόσιας παρέμβασης μονολιθικά και δυστυχώς μόνο στα πλαίσια της κατασταλτικής της λειτουργίας.

Στην περίπτωση καπνίσματος σε χώρους εστίασης και ψυχαγωγίας η αγορά δείχνει  απρόθυμη να αυτορρυθμιστεί, ενώ η κυρίαρχη καπνιστική κουλτούρα επηρεάζει αρνητικά το επίπεδο υγιούς διαβίωσης και απρόσκοπτης κοινωνικοποίησης ευπαθών ομάδων του πληθυσμού. Και η επιβολή ενός μέτρου αστυνόμευσης είναι μάλλον πιθανό να καταλήξει στον στιγματισμό ως γραφικών, όσων επιδιώξουν την εφαρμογή του νόμου. Παραβλέπεται όμως το γεγονός πως πέρα από την καταστολή ο κρατικός μηχανισμός διαθέτει και εναλλακτικές μεθόδους ρύθμισης της δημόσιας σφαίρας.

Εν προκειμένω μία μέθοδος μπορεί να αντληθεί από τον συγγενή χώρο προστασίας του περιβάλλοντος. Ως τρίτης γενιάς, τα περιβαλλοντικά δικαιώματα περικλείουν ευρεία εννοία και την προστασία της δημόσιας υγείας. Συγκεκριμένα η φιλοσοφία του πράσινου φόρου στην αρνητική της διάσταση μπορεί να μεταφερθεί στο επίπεδο προστασίας του καθαρού εισπνεόμενου αέρα σε κλειστούς χώρους συνάθροισης. Όπως συμβαίνει με την αγορά ηλιακού θερμοσίφωνα ή υβριδικού αυτοκινήτου, έτσι και οι no smoking επιχειρήσεις θα μπορούσαν να απολαμβάνουν σημαντικών φοροελαφρύνσεων ως χώροι με μειωμένες αρνητικές εξωτερικότητες προς τους αποδέκτες των υπηρεσιών τους. Η πίεση ελέγχου μεταφέρεται με αυτό τον τρόπο άμεσα από τον καταναλωτή στον επιχειρηματία, η τσέπη του οποίου υπόκειται πρώτη τις όποιες επιπτώσεις μιας υποθετικής απαγόρευσης. Ο επιχειρηματίας θα διαθέτει πλέον πέρα από την ελευθερία επιλογής και ένα σημαντικό κίνητρο να αποτρέψει ο ίδιος το κάπνισμα στον χώρο του και να διασφαλίσει τον καθαρό αέρα πελατών και υπαλλήλων.

Με αυτό το μέτρο εγκαθιδρύεται ενδεχομένως διακριτική μεταχείριση, θεωρώ όμως πως αυτή δικαιολογείται από την προάσπιση και προαγωγή του υπέρτερου αγαθού της δημόσιας υγείας, εντός των περιορισμένων και έλλογων πλαισίων κρατικής λειτουργίας.

28 Φεβ 2008

Quiz για αριστερούς λύτες




Τι συμβολίζει η μωβ κυματιστή σημαία στο σύμβολο του ΣΥΡΙΖΑ;
Απαντήστε σωστά και κερδίστε ένα χοιρομέρι, ευγενική προσφορά του κυρ Ηλία του χασάπη.

26 Φεβ 2008

The ticking bomb argument

"Το Επιχείρημα της Βόμβας που είναι Έτοιμη να Εκραγεί: Η Σύγκρουση Ελευθερίας και Ασφάλειας μετά την 11/9"

Αυτήν την Παρασκευή, 29 Φεβρουαρίου, στα πλαίσια διημερίδας του μεταπτυχιακού προγράμματος "Δίκαιο και Ευρωπαϊκή Ενοποίηση" του Παντείου Πανεπιστημίου, ο επίκουρος καθηγητής οικονομικής ανάλυσης του δικαίου κύριος Αριστείδης Χατζής, θα αναπτύξει τον ενδιαφέροντα προβληματισμό του ticking-bomb argument. Πρόκειται εν ολίγοις για το ψευδοδίλημμα που θέτει ο θεσμοθετημένος κατασταλτικός μηχανισμός, στην προσπάθεια του να δικαιολογήσει μορφές βασανιστηρίων για να αποτρέψει την έκρηξη μιας έτοιμης να εκραγεί βόμβας.

Παρά την ευγενική του πρόσκληση, για την οποία και τον ευχαριστώ θερμά, δε θα κατορθώσω να παραστώ στην ομιλία. Σας προτρέπω όμως αν έχετε χρόνο να περάσετε μια βόλτα από το Πάντειο. Η θεματική πιστεύω πως δίνει έναυσμα για παραπέρα προβληματισμό, ενώ ο εισηγητής έχει ήδη σημειώσει πραγματικά αξιόλογη συγγραφική πορεία στον τομέα φιλοσοφίας του δικαίου. Η εισήγηση λαμβάνει χώρα στις 12.00 το μεσημέρι της Παρασκευής.

Όσοι μάλιστα επιθυμούν να πάνε κομμάτι υποψιασμένοι μπορούν να ρίξουν και μια ματιά σε σχετικό άρθρο των Vittorio Buffachi Jean Maria Arrigo, που δημοσιεύεται στο Journal of Applied Philosophy.


[πρόγραμμα διημερίδας]

25 Φεβ 2008

Το μετέωρο βήμα του ΣΥΝ

Πέρασαν κάμποσες μέρες από το 5ο συνέδριο του Συνασπισμού και φοβάμαι πως ένα-δυο πράγματα εξακολουθούν να εκφεύγουν της αντιληπτικής μου ικανότητας. Η απορία μου είναι απλή: Δεν έχω καταλάβει ακόμα με ποια θεσμική ιδιότητα ο πρόεδρος του ΣΥΝ, κύριος Τσίπρας, ασκεί παρεμβάσεις, ενημερώνεται από την εκτελεστική εξουσία και συνομιλεί με τους υπόλοιπους θεσμικούς εταίρους.

Ως γνωστόν από το Δεκέμβρη του 2003 πολιτικά κόμματα και οργανώσεις της αριστεράς αποφάσισαν να προχωρήσουν σ’ ένα ενωτικό εγχείρημα (ΣΥΡΙΖΑ) και κατέβηκαν στις βουλευτικές εκλογές του 2004 και του 2007 με ενιαίο ψηφοδέλτιο. Σε αυτό το εγχείρημα σήμερα συμμετέχουν οι ΑΚΟΑ, ΔΗΚΚΙ, ΔΕΑ, Ενεργοί Πολίτες, ΚΕΔΑ, Κόκκινο, ΚΟΕ, Οικολογική Παρέμβαση, ΣΥΝ και λοιποί ανέντακτοι αριστεροί. Μάλιστα επειδή αρχικά όλες τις βουλευτικές θέσεις κατέλαβε η μεγαλύτερη κομματική συνιστώσα (ΣΥΝ) και εκδηλώθηκαν εσωτερικές τριβές και κατηγορίες για ρίξιμο των μικρών, θυμάμαι ξεκάθαρα τους κοινοβουλευτικούς αντιπροσώπους να επεδεικνύουν αξιοσημείωτη ευαισθησία, τονίζοντας σε κάθε περίσταση πως είναι βουλευτές όχι του ΣΥΝ αλλά του ΣΥΡΙΖΑ.


Ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα παραμένει η τέταρτη σε σειρά κοινοβουλευτική δύναμη, εκπροσωπούμενος από τον επικεφαλής της κοινοβουλευτικής του ομάδας, κύριο Αλαβάνο.

Από το 5ο όμως συνέδριο ως θεσμικός συνομιλητής προβάλλεται από τους πάντες ο νέος πρόεδρος ενός άλλου κόμματος, του ΣΥΝ. Το οτι είναι εξωκοινοβουλευτικός μας είναι αδιάφορο. Δεν είναι όμως αδιάφορο το οτι δεν ομιλεί εξ ονόματος κάποιας κοινοβουλευτικής ομάδας. Γιατί δηλαδή να ενημερώνεται από την ΥπΕξ ο πρόεδρος του ΣΥΝ και όχι και εκείνοι της ΚΟΕ, του ΔΗΚΚΙ, της Οικολογικής Παρέμβασης και πάει λέγοντας; Και αν όντως όλους αυτούς τους ενώνει ακόμα το συλλογικό σχήμα ΣΥΡΙΖΑ, γιατί δεν παραμένει σημείο αναφοράς ο κατ’ εξοχήν αρμόδιος κοινοβουλευτικός τους εκπρόσωπος;


Τυπική αλλά καίρια πιστεύω η ερώτηση, καθώς ως γνωστόν η ουσιαστική δημοκρατία προϋποθέτει την τυπική. Και διακρίνω μία συνειδητή προσπάθεια υποκατάστασης των κοινοβουλευτικών διαδικασιών με μία κινηματική αριστερά, η οποία θολώνει πρόσωπα, διαδικασίες και αρμοδιότητες. Αν όντως στόχος ορισμένων είναι μέσω του Αριστερού Ρεύματος να μετατρέψουν τον ΣΥΝ από συντεταγμένο κόμμα σε ένα ακόμη κίνημα, ας το πουν επιτέλους ανοικτά, να γνωρίζουμε κι εμείς ποιος εκπροσωπεί ποιον και ποιος ψηφίζει τι.

23 Φεβ 2008

Η ώρα του κούταβου

Στα κινηματογραφικά studios του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου η Paramount από την αρχή επιστράτευσε και τον Πόπαϋ. Στο μικρής διάρκειας ασπρόμαυρο "Spinach fer Britain" του 1943, ο ναυτικός αναλαμβάνει τον ανεφοδιασμό της γηραιάς Αλβιόνος με σπανάκι (τι άλλο;). Αντιμέτωπος έρχεται με ένα γερμανικό υποβρύχιο του τρίτου ράιχ, το οποίο έχει αναλάβει τον ρόλο του διατλαντικού ταραξία.

Παρά την αρχική ουδετερότητα των ΗΠΑ, οι συνεχείς ανώνυμες επιθέσεις αμερικανικών νηοπομπών από γερμανικά υποβρύχια οδήγησαν την κοινή γνώμη σταδιακά να υιοθετήσει μία σκληρότερη στάση απέναντι στη ναζιστική Γερμανία. Ο Πόπαϋ εδώ μας παραδίδει μαθήματα πατριωτικής αυτοθυσίας, ενώ παράλληλα τονίζει και το πνεύμα αλληλεγγύης που διέπνεε τις σχέσεις Ηνωμένων Πολιτειών και Ηνωμένου Βασιλείου. Η τελευταία σκηνή μου έκανε και τη μεγαλύτερη εντύπωση:

Ο Γερμανός του πετάει ένα ακατάληπτο “hshta-hshtu, heil Hitler“, και ο Πόπαϋ προς απάντηση σφυρίζει με την πίπα του τις πρώτες νότες της Πέμπτης Συμφωνίας του Beethoven. Εκ πρώτης αυτό μπορεί να φαίνεται άσχετο, όμως το μοτίβο με τις τέσσερις αυτές πρώτες νότες άνοιγε όλες τις ραδιοφωνικές ανταποκρίσεις του BBC, καθώς παρέπεμπε στο γράμμα V (Victory) του κώδικα Morse:
(dot-dot-dot-dash).


video