6 Ιαν 2010

Η ώρα του κούταβου

Στην βεβαιότητα πως η κοινωνική αλληλεγγύη αποτελεί προνομιακό πεδίο της αριστεράς, έρχεται ως παρένθεση μία μικρή, πλην ενοχλητική ίσως ιδέα. Παλιό όσο και οι αμαρτίες του Καρόλου Μαρξ, το Αστικό Μέρισμα (Citizen's Dividend) επανέρχεται στον πολιτικό διάλογο, ως ενδιαφέρουσα εναλλακτική σε έναν χαώδη, πολυδάπανο και διάτρητο ιστό κοινωνικής προστασίας.

Την ιδέα επεξεργάστηκε πρώτος ο Thomas Paine στο έργο Agrarian Justice μεσούντων των ναπολεόντειων πολέμων, την επανέφερε ο οικονομολόγος Milton Friedman στη δεκαετία του εξήντα, ενώ μία επικαιροποιημένη της μορφή (das liberale Bürgergeld) αποτελεί την σημερινή προμετωπίδα αναμόρφωσης του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης, όπως αυτή εντάσσεται στο πολιτικό πρόγραμμα των Γερμανών Φιλελευθέρων του FDP.

Το αστικό μέρισμα, ως μέσο κοινωνικής συνοχής, αντικαθιστά κατακερματισμένα κοινωνικά επιδόματα και δαιδαλώδεις μηχανισμούς κοινωνικής αρωγής, προσφέροντας υπό μορφή μηνιαίας φορολογικής επιταγής (αρνητικός φόρος) συγκεκριμένο ποσό στον πολίτη που για τον άλφα ή βήτα λόγο μένει εκτός παραγωγικής διαδικασίας. Πρόκειται για μια πρόταση η οποία νοικοκυρεύει τα δημόσια οικονομικά, παρέχει κίνητρα παραγωγικότητας, ενώ ταυτόχρονα προστατεύει και τους πραγματικά αδύναμους συμπολίτες μας.

Δυστυχώς η πρόταση αυτή στην Ελλάδα δεν έχει τύχει της συζήτησης που της αξίζει και πιθανή απόπειρα εφαρμογής μάλλον που θα συναντούσε τα γνωστά προσκόμματα της πολιτικής ζωής του τόπου. Ας ελπίσουμε όμως πως ο υποτιτλισμός του ενημερωτικής ταινίας κινουμένων σχεδίων του Friedrich Naumann Stiftung θα αποτελέσει ένα πρώτο δειλό βήμα εξοικείωσης με την συγκεκριμένη ιδέα στα καθ’ ημάς.

2 σχόλια:

Nicolaos είπε...

Δυστυχώς στη Ελλάδα η "αραχνιασμένη" ιδεολογική κυριαρχία της αρτηριοσκληρωτικής "ψευτο-αριστεράς" παραμένει ακόμη τόσο ισχυρή (λέγε με ακαδημαϊκό και εργολαβικό/εκδοτικό κατεστημένο που σταλινικά χειραγωγώ τις μάζες των αμαθών νεοελλήνων) ώστε τέτοιες λειτουργικές και χρήσιμες ιδέες (που πρωτοεισήχθησαν από φιλελεύθερους φιλοσόφους ήδη από τα τέλη του 18ου αι.) θα απορριφθούν ως επικίνδυνα "νεοφιλελεύθερες" από τους απανταχού "αριστερούς" πολυεκατομμυριούχους κρατιστές υπερασπιστές της "κοινωνικής δικαιοσύνης", οι οποίοι δια του ολοκληρωτικού ελέγχου της πανίσχυρης κρατικής μηχανής και της κρατικής επιβολής (βλέπε φορογδάρσιμο λχ) θέλουν να ρυθμίζουν πλήρως τη "ροή" του παραγόμενου κοινωνικού πλούτου, που μέσω της διαφθοράς και της διαπλοκής καταλήγει είτε στις σπηλαιώδεις κοιλάρες τους είτε τέλως πάντων στον έμμεσο έλεγχό τους. Το εξοργιστικό είναι όμως το γιατί η λεγόμενη "φιλελεύθερη παράταξη" δεν προβάλλει μια ουσιαστική φιλελεύθερη εναλλακτική πρόταση όπως συμβαίνει σ' όλο τον κόσμο, παρά συμπεριφέρεται φοβικά και μς συμπλέγματα ενοχής.

Manoliscus είπε...

@Nicolaos
Τα είπες όλα :-)
Τώρα που η φερόμενη ως μεγάλη φιλελεύθερη παράταξη βρέθηκε στην απ' έξω, καιρός της να ασχοληθεί με κάτι διάφορο της νομής του κρατικού μηχανισμού.

Κρίνοντας όμως από τον μέχρι σήμερα αντιπολιτευτικό της λόγο, δεν μπορώ παρά να συμμεριστώ την απογοήτευση σου.