21 Οκτ 2007

Πρωινά Κυριακής στο Μόναχο

Είναι λίγες οι στιγμές στο Μόναχο που χρόνια μετά θα αναπολώ. Και σε αυτές ανήκει το κυριακάτικο πρωινό, όπως το βιώνω στην καρδιά της Βαυαρίας.

Ενώ ομολογώ πως πίσω στην Ελλάδα προτιμούσα να απέχω από τα εκκλησιαστικά δρώμενα δια της αλλαγής πλευρού, εδώ έχω ανακαλύψει μία πνευματική όαση γαλήνης και ισορροπίας. Και δεν θα τα έγραφα αυτά αν δεν με κατέτρωγε η εσωτερική αγωνία να μοιραστώ με φίλους μια προσωπική διαπίστωση, πως τελικά η εκκλησία παρασάγγας απέχει από αυτό που ίσως οι ίδιοι κατανοούν. Εδώ, στην ελληνική ορθόδοξη κοινότητα του Μονάχου, η λέξη τείνει να επιστρέψει στην πρωταρχική της ρίζα, πραγματώνοντας με αυτόν τον τρόπο έναν ξεχασμένο εν πολλοίς προορισμό της: αυτόν της επιστροφής στην έννοια του συνανθρώπου.

Η μοναδικότητα ξεκινάει από το ίδιο το οικοδόμημα. Πρόκειται για εκκλησία του Σωτήρος, (Salvatorkirche), παλαιογοτθική κατασκευή του 1494 στο κέντρο της πόλης, την οποία το 1828 ο βαυαρός βασιλιάς χάρισε στην ορθόδοξη κοινότητα του Μονάχου. Ο συνδυασμός της γοτθικής αρχιτεκτονικής, τούβλου πέτρας και τερακότας, με το βυζαντινό τέμπλο και τα μεσαιωνικά βιτρώ προσδίδει στην εκκλησία ένα ανεπανάληπτο για τα ελληνικά δεδομένα αισθητικό κράμα.

Το διαφορετικό όμως δεν περιορίζεται εκεί: Ο Ναός του Σωτήρος αποτελεί κομβικό σημείο αναφοράς για την ελληνική κοινότητα. Χάρη στην χαρισματική προσωπικότητα ενός νέου σε ηλικία ιερέα από τη Θεσσαλονίκη οι συμμετέχοντες μου έχουν δώσει την εντύπωση πως μεταλαμβάνουν του Μυστηρίου, καθιστώντας πλέον δυσδιάκριτο τον διαχωρισμό Θείας Κοινωνίας και καθημερινότητας. Της λειτουργίας ακολουθεί συζήτηση και πρωινός καφές – μέσα στον ναό παρακαλώ – όπου οι περισσότεροι ενδιαφέρονται όχι τόσο να μιλήσουν, όσο να ακούσουν. Έχει μάλιστα σχηματιστεί και μία παρέα νέων, η οποία και συνεχίζει την συζήτηση στο παρακείμενο Literaturhaus του Μονάχου, δίνοντας έτσι μία αβίαστη προέκταση στην ημέρα.

Οφείλω να ομολογήσω πως το κυριακάτικο πρωινό θα μου λείψει, καθώς είχα συνηθίσει σε ένα κλινικά αποστειρωμένο, δογματικό περιβάλλον ελλαδικών ενοριών. Εκεί αισθανόμουν πως πολλοί συνέρρεαν είτε εξαιτίας φόβου είτε για να προεκτείνουν τις επαγγελματικές τους δραστηριότητες (ναι, αναφέρομαι ευθέως σε συνάδελφους δικηγόρους, οι οποίοι αντιλαμβάνονται την ενορία ως πηγή πελατών). Εδώ κάθε φορά που πάω αισθάνομαι πως επαναφορτίζω.

Η εκκλησία διαπιστώνω πως έχει πολλά πρόσωπα και ένα από τα καλύτερα της το δείχνει ίσως μόνο αποδεσμευμένη από την μιζέρια της ελλαδικής καθημερινότητας. Και είναι καιρός αυτό το πρόσωπο να επαναπατριστεί σε μια Μητρόπολη που έχει νοθεύσει επικίνδυνα την έννοια της Κοινωνίας. Ο ελληνισμός της διασποράς διαπρέπει όχι μόνο ακαδημαϊκά και θα είναι μόνο στο κέρδος όποιος πάρει το θάρρος και ανατρέξει σε μια τόσο πλούσια πνευματική δεξαμενή.

6 σχόλια:

ritsmas είπε...

Πρωϊνό Κυριακης στο Μόναχο. Μουτυχε σ ένα συνέδριο και μια δεύτερη φορά που συνοδευσα τον ΥΠΕΞ Αποδημος Θ.Κασίμη στη Βαυαρία για το πρόβλημα των ελληνικών σχολείων κλπ. Μέγας βραχνάς
Πήγα και στην εκκλησία που λες , για λίγο, για να αισθανθώ την ατμόσφαιρα του χώρου. Κάθησα στο στασίδι, μιλησα με δυο ανθρώπους, ένοιωσα το νοστο και δεν μπορούσα να τους δικαιολογήσω...βγήκα έξω , τσακώθηκε με τους ποδηλάτες γιατί δεν ήξερα ότι εχουν παντού προτεραιότητα .... Ομορφα πολύ.
ριτς

Ελένη Τροβά είπε...

Συμβαίνει συχνά τους ξενημεμένους να εκκλησιάζονται. Προσωπικά μου δημιουργούσε ασφυξία η ελληνική εκκλησία στο Παρίσι. Οσες φορές πήγα με φίλους που έκαναν μεταπτυχιακά στο Λονδίνο γέμιζα οργή. Εκεί βλέπεις υπήρχαν πολλοί υποψήφιοι πελάτες και εφοπλιστές για επίδειξη. Για μένα ο θεός (όποιος και αν είναι) δεν φύεται στις εκκλησίες. Αλλά τις επισκέπτομαι παρόλα αυτά όταν έχω ευκαιρίες.

Emmanouil είπε...

Επαυξάνοντας στα προλεγόμενα θεωρώ πως εκεί ακριβώς έγκειται ο πυρήνας της ορθόδοξης πίστης: Στο ότι καταφεύγουμε σε κάποια εκκλησία αναζητώντας πνευματική ηρεμία, αφού όμως πρώτα απομονώσουμε τον "κοινωνικό θόρυβο" ενός επιδεικτικά αδιάφορου εκκλησιάσματος. Και στην εν λόγω εκκλησία είδα πως κάτι τέτοιο περιέργως κατορθώνεται πολύ πιο εύκολα.

Αγαπητή Ρίτσα, πολλάκις έχω κινδυνεύσει ο δύστυχος να πάω από ποδήλατο... κι όχι τίποτ' άλλο, αλλά μετά τους το λέω στην Ελλάδα και με γελάνε!

ritsmas είπε...

Καλημερα, καλημερα από την Αθήνα που συζητούν τί θα κανουν με τα ποδηλατα. Αν θα φτιάξουν ποδηλατοδρόμους, πώς θα πεισουν το μετρο να επιτρεψει στους ποδηλατες να μπαινουν μεσα....με τα ποδήλατα....γινονται καποια πιλοτικά προγραμματα....αλλά, ξερεις, η πρωτεύουσα ειναι ανοικονόμητη γκόμενα, απληστη που να πάρει.
σε χαιρετω

porfyrios.ntalianis είπε...

Χαίρε φίλε Μανώλη!
Δεν ήξερα πραγματικά ότι οι νομικοί διαθέτουν τέτοιο ταλέντο στο γράψιμο!!! Τι αρμονικά που δένει η ιστοριά, η εκκλησία, ο πολιτισμός και η καθημερινότητα... σκέψου σοβαρά να ασχοληθείς με τη συγγραφή! Δεν ήταν όμως αυτό που με ενθουσίασε ούτε το γεγονός της ανάδειξης ενός περιφεριακού θέματος σε τόσο σημαντικά απαρατήρητο εώς τώρα...αλλά κυρίως η βαθιά λεπτή ευαισθησία και ο κοινωνικοθεολογικός σου στοχασμός! Πάντως για να μην πλατιάζω θέλω να πω ότι οι ίδιες σκέψεις και τα ίδια αισθήματα με διακατέχουν...νομίζω ότι εκφράζεις πολλούς! πορφύριος

Emmanouil είπε...

Αγαπητέ Πορφύριε, οι παρειές μου πήραν χρώμα εντόνως πορφυρό!
Χωρίς την παραμικρή δόση υπερβολής γράφω πως αποτελείς ένα από τα ζωντανότερα και υγειέστερα κύτταρα της ελληνορθόδοξης κοινότητας του Μονάχου!

Ήταν πραγματική χαρά και τιμή που σε γνώρισα εδώ!