Γιατί επέλεξα Νομική

Κυκλοφορεί χρόνια τώρα σε κύκλους φοιτητών και αποφοίτων. Το συνάντησα ξανά σήμερα, όταν καλή φίλη μου το άφησε στο Inbox και το μοιράζομαι μαζί σας προκειμένου να σας εισάγω στον εξαιρετικά πολυσχιδή, πολυεπίπεδο και πέρα για πέρα σχιζοφρενικό ψυχισμό της κάστας των νομικών.

Νομική λοιπόν επέλεξα:

• Γιατί μ' αρέσει στο κατακαλόκαιρο να διαβάζω για το παναμέζικο πλοίο που μπήκε στο γαλλικό λιμάνι φορτωμένο με ινδονησιακές καρύδες και για τα νομικά προβλήματα που προκύπτουν από την ενέργεια αυτή.

• Γιατί την βρίσκω να μελετώ βιβλία Δημοσίου Διεθνούς του 1980 που αναφέρονται στον συσχετισμό δυνάμεων στον ΟΗΕ μεταξύ ΗΠΑ και ΕΣΣΔ και να τα θεωρώ και χρήσιμα.

• Γιατί πιστεύω πως οτιδήποτε κάτω από 1000 σελίδες δεν είναι σοβαρό βιβλίο.

• Γιατί πιστεύω πως η Πολιτική Δικονομία είναι το πιο ενδιαφέρον μάθημα του κόσμου και θα μου χρησιμεύσει στο να επιλύω τα προβλήματα της καθημερινής μου ζωής.

• Γιατί πιστεύω πως άμα γίνω άλλος ένας από τους 20000 δικηγόρους της Αθήνας θα λύσω το πρόβλημά μου και θα κυκλοφορώ με Lamborghini Diablo στην Βουλιαγμένης.

• Γιατί πιστεύω πως τα ανέκδοτα για δικηγόρους είναι κρύα. [Ήταν λέει το Παγκόσμιο Συνέδριο Δικηγόρων και ήταν όλοι μαζεμένοι οπότε μπαίνουν τρομοκράτες και τους πιάνουν όλους ομήρους. Αφού κλείστηκαν στο κτίριο, απείλησαν πως αν τα αιτήματά τους δεν ικανοποιηθούν θα απελευθερώνουν έναν δικηγόρο την ώρα].

• Γιατί κάθε φορά που πάω να αγοράσω τσίχλες σκέφτομαι πως συνάπτω μια αμφοτεροβαρή σύμβαση με τον περιπτερά που μου υποσχέθηκε να μου παραδώσει και να μου μεταβιβάσει τις τσίχλες ενώ εγώ θα του αποδώσω το τίμημα... Μετά αποκτώ την νομή και την κυριότητα επί των τσιχλών. Όχι, δεν έχω φρικάρει με το Ειδικό Ενοχικό...

• Γιατί την βρίσκω να μπαίνω σ' ένα βρωμερό αμφιθέατρο χωρίς μικρόφωνα παρέα με σκύλους, παιδιά που πουλάνε χαρτομάντιλα (για να σκουπίζουμε τα δάκρυα από τη συγκίνηση ένεκα όσων ακούμε) όπου κάθε τόσο μπαίνουν και κάποιοι υπερασπιστές του Μάο Τσε Τουγκ και των Ζαπατίστας και ζητάνε να κάνουμε αποχή από το μάθημα προς τιμήν του Μάρκος ή δεν ξέρω ποιανού άλλου φοβερού ηγέτη.

• Γιατί την βρίσκω να βγάζω τους κλέφτες αγίους, τους βιαστές παρθένους και τους ναρκεμπόρους απλά και άκακα πρεζόνια.

• Τέλος έχω ως πρότυπο τον (μακαρίτη τον) Γιαννόπουλο και τον Κούγια (υποδείγματα ήθους και ύφους). Ελπίζω να μη φάω καμιά μήνυση αξιότιμοι κύριοι. Αλήθεια σάς θαυμάζω!

Η ώρα του κούταβου

Μπορεί αυτή τη φορά η Hillary να μην τα κατάφερε, σταδιακά όμως πρέπει να συνηθίζουμε την ιδέα ύπατο αξίωμα να καταληφθεί από γυναίκα πολιτικό. Μία από τις πρώτες υποψηφίους, στον κόσμο των κινουμένων σχεδίων αυτή τη φορά, υπήρξε η Betty Boop, το απόλυτο cartoon idol του Μεσοπολέμου.

Γυρίζουμε πίσω στο 1932, τότε που οι Ηνωμένες Πολιτείες προσπαθούσαν να ανακάμψουν από τις επιπτώσεις του Μεγάλου Κραχ. Ήταν τότε που η βιομηχανία κινουμένων σχεδίων έκανε τα πρώτα της δειλά βήματα και ο σχολιασμός της καθημερινότητας μέσα από αυτά παρουσίαζε εξαιρετική δημοτικότητα. Στο επεισόδιο που παρουσιάζεται σήμερα, η Betty Boop, δημιούργημα του Max Fleischer και της Paramount Studios, κατεβαίνει υποψήφια πρόεδρος διεκδικώντας τη θέση από τον Mr. Nobody. Και οι δυο τους προσπαθούν να κερδίσουν τους εκλογείς τραγουδώντας και χορεύοντας.
"Who will make your taxes light?... Mr. Nobody!
Who'll protect the voters' right?... Mr. Nobody!
When you're hungry who feeds you?... Mr. Nobody!" τους τάζει εκείνος.

Με τη σειρά της η Betty Boop υπόσχεται αναδιανομή πλούτου, συνεννόηση μεταξύ ελεφάντων και γαϊδουριών στο Κογκρέσσο και λοιπά περίεργα όπως μετατροπή των βαρυποινιτών σε "ελαφρούς"(!) και μια πελώρια ομπρέλα που θα προστατεύει την πόλη από τις βροχές. Το αποτέλεσμα των εκλογών goes without saying, όπως λένε κι εκεί, καθώς η νικήτρια αγγίζει θέματα τα οποία συζητούντο έντονα εκείνη την εποχή, σε μία Αμερική η οποία προσπαθούσε να ξαναβρεί τον δρόμο της στην ευημερία. Λίγες εβδομάδες αργότερα, στις προεδρικές εκλογές του 1932, ο Herbert Hoover γνώριζε την ήττα από τον δημοκρατικό Franklin Delano Roosevelt, πατέρα του New Deal.

What has Europe ever done for us?

Θυμόσαστε ασφαλώς οι περισσότεροι την σκηνή από το Life of Brian, όπου το Λαϊκό Μέτωπο της Ιουδαίας συνεδριάζει για να εκδιώξει τον Ρωμαίο κατακτητή και ο John Cleese αναρωτιέται σε έναν ανεπανάληπτο μονόλογο "ποιο είναι το καλό που έκαμαν για τον τόπο μας οι Ρωμαίοι".

Η άγνοια και σε ορισμένες περιπτώσεις η εχθρότητα γύρω από τα όσα έχει κατορθώσει η Γηραιά Ήπειρος, οδήγησαν τον οργανισμό European Movement να στήσει ένα ανάλογου ύφους σκετσάκι. Η Ευρώπη σε μισό μόλις αιώνα έχει πετύχει να εξασφαλίσει υψηλό βιωτικό επίπεδο, ειρήνη και ευημερία. Κι όσοι επιλέγουν να παραβλέψουν τα όσα κατορθώματα επαναλαμβάνοντας την καραμέλα του "ευρωτρομονόμου" καταλήγουν να αγορεύουν με ύφος που δεν μπορεί πια παρά να μας παραπέμψει σ' εκείνο του John Cleese.

Ideas Worth Spreading

Απόψεις γύρω από τη δεινή θέση του τρίτου κόσμου και την ανισοκατανομή πλούτου που διαιωνίζεται από τις δυνάμεις αυτορρύθμισης της αγοράς μπορεί σήμερα να μη βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας. Αναπαράγονται όμως με περισσή ευκολία σε κάθε συζήτηση σχετική με τις διαφορές Βορρά – Νότου, την ανέχεια της Μαύρης Ηπείρου ή με το ρόλο που επιτελεί η κινητικότητα πολυεθνικών εταιριών στον αναπτυσσόμενο κόσμο.

Τα στοιχεία βέβαια μπορεί να μη συμφωνούν με παγιωμένες αντιλήψεις, αλλά τόσο το χειρότερο γι' αυτά. Είναι δύσκολο και βαρετό να παρατεθούν προκειμένου να τις ανατρέψουν. Όχι όμως και για τον Hans Rosling, καθηγητή δημόσιας υγείας στο Karolinska Institute και συνιδρυτή οργανώσεων όπως η Gapminder ή το σουηδικό παράρτημα των Γιατρών Χωρίς Σύνορα. Ο άνθρωπος αυτός, πρωτοπόρος στον χώρο του, έχει κατορθώσει όχι μόνο να συγκεντρώσει πλήθος πληροφοριών, αλλά και να τις εκθέσει στο διεθνές ακαδημαϊκό κοινό με έναν μοναδικά παραστατικό τρόπο. Με τις ομιλίες και τις παρουσιάσεις του καταρρίπτει μύθους και παρουσιάζει μια παραγνωρισμένη εικόνα του αναπτυσσόμενου κόσμου. Μια απλή ματιά στις φούσκες και τις καμπύλες του αρκεί για ν’ αντικρίσουμε τις χώρες αυτές με περισσότερη αισιοδοξία.

Το Ιδεολόγημα της Αυτάρεσκης Μειονεξίας

Του Δευκαλίωνα Τσαγκαράκη

"Ποτέ μην τα βάζεις με έναν βλάκα....θα σε ρίξει στο επίπεδο του και μετά θα σε νικήσει λόγω εμπειρίας!!!"

Το παραπάνω γράφηκε σε συζήτηση forum, δεν έχει σημασία το θέμα της συζήτησης ούτε το ότι ειπώθηκε για την αφεντιά μου. Η βλακεία είναι πράγματι ανίκητη, ειδικά στην χώρα μας αλλά αυτό οφείλεται στο ότι - όπως λέει και ο Αϊνστάιν - είναι "άπειρη" αλλά και ταυτόχρονα οργανωμένη από έξυπνες μειοψηφίες. Στο "ένας εναντίον ενός", ένας έξυπνος θα υπερισχύει σχεδόν πάντα ενός βλάκα, άσχετο με το τι θέλει να πιστεύει ο δεύτερος.

Είναι βέβαια απόλυτα συνήθης και λογική η τάση κάποιων να "διασκεδάζουν" την μειονεξία τους. Στο ατομικό και συλλογικό "εγώ" η μειονεξία μετατρέπεται ακόμη και σε αυταρέσκεια.

Έτσι, εκτός από το βλάκα που νομίζει ότι είναι "έξυπνος", έχουμε τη "γριά κότα" που νομίζει ότι έχει το "ζουμί", τη χοντρή που "πρέπει" να έχει τα πιασίματά της ...; και τον κοντό που νομίζει ότι την έχει "μεγάλη" ...;

Το πρόβλημα όμως είναι ότι η τάση αυτή δεν αφορά μόνο τις παραπάνω - αστείες προφανώς - περιπτώσεις. Το "ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε ...;" είναι στο στόμα και το βλέμμα σχεδόν κάθε νεοέλληνα, από τη γκαρσόνα του καφέ της γειτονιάς μέχρι τον πανεπιστημιακό που έκανες το λάθος να τον απασχολήσεις ως φοιτητής. Το εγωιστικό αυτό "υπερεγώ" δεν δέχεται να δει κατάματα την πραγματικότητα. Για όλα φταίνε πάντα οι άλλοι, αλλά ποτέ εμείς οι ίδιοι.

Φταίει το κράτος που δε μας βρίσκει δουλεία, όχι το ότι δεν θέλουμε πραγματικά να δουλέψουμε ή ότι επιλέξαμε να σπουδάσουμε κάτι που δεν ζητάει η αγορά. Ή το ότι ποτέ δεν είδαμε της σπουδές ως ευκαιρία απόκτησης γνώσεων για εργασία, αλλά απλά ως μίγμα καταναγκασμού και φοιτητικού ξεφαντώματος μέχρι να πάρουμε το "χαρτί" που θέλουμε να πιστεύουμε ότι μας δίνει το δικαίωμα στην αιώνια τεμπελιά μετά μισθού. Αυτό το ιδεολόγημα της μη αναγνώρισης της κατάστασής μας και η ενοχοποίηση των "άλλων" είναι κυρίαρχο στην νεοελληνική νοοτροπία.

Στα συλλογικά "εμείς" φταίνε πάντα οι άλλοι. Για κάποιους, οι επιχειρηματίες είναι όλοι "κλέφτες" που πίνουν το αίμα των εργαζομένων. Για τις τράπεζες εκεί να δεις ...; Για τους ίδιους τους επιχειρηματίες φταίνε μόνο οι Δημόσιοι Υπάλληλοι, οι οποίοι είναι όλοι "τεμπέληδες" και "παράσιτα", δεν φταίει και το ότι οι ίδιοι αρνούνται να επενδύσουν στην καινοτομία, τη γνώση και τον άνθρωπο και είναι κατά βάση μεταπράτες και όχι παραγωγοί, ούτε και το ότι μπορεί και οι ίδιοι να είναι μέλη μιας προνομιούχας κλειστής συντεχνίας. Η ζηλοφθονία και η κριτική είναι μάλιστα υπέρμετρη εκεί που θέλουμε να πάμε και εμείς. Τυπικό παράδειγμα ο δημόσιος τομέας, όπου όλοι σχεδόν τον βρίζουν και όλοι σχεδόν θέλουν να μπουν και φυσικά αυτοί που είναι απ' έξω θεωρούν πάντα τους εαυτούς τους καλύτερους από τους μέσα, και ας μπήκαν αρκετοί από τους τελευταίους αξιοκρατικά.

Εκεί όμως που η αυτάρεσκη μειονεξία μας ξεσαλώνει τελείως, είναι όταν προβάλλεται στο συλλογικό "εγώ" του έθνους. Εκεί να δείτε... Μπορεί να είμαστε οι τελευταίοι στην Ευρώπη - και το γνωρίζουμε - αλλά και η υπερηφάνεια υπερηφάνεια, το Ελληνικό DNA γαρ, και οι αρχαίοι μας φιλόσοφοι, οι οποίοι αν γνώριζαν πόσο ανορθολογιστές είναι οι απόγονοι τους και πόσο ξεφτίλες είναι που ζουν συνέχεια με δανεικά από την Ε.Ε. θα μας είχαν εξοστρακίσει προκαταβολικά. Αμ τα προϊόντα μας; Τα καλύτερα στον κόσμο φυσικά, άσχετο που μας γυρνάνε πίσω τα κηπευτικά γιατί είναι γεμάτα φυτοφάρμακα ...; Έχουμε το καλύτερο λάδι στον κόσμο, και φυσικά για το ότι δεν μπορούμε να ανταγωνιστούμε στην διεθνή αγορά δεν φταίνε οι κάθε αμόρφωτοι που ψηφίζονται στις ενώσεις αλλά οι άτιμοι οι μαφιόζοι οι Ιταλοί ...;

Όλοι "συνωμοτούν" εναντίον μας και μας προβοκάρουν.

Στη ζωή και ειδικά στην πολιτική υπάρχουν πράγματι και συνωμοσίες και προβοκάτσιες. Άλλο όμως η συνειδητοποίηση τους να είναι αποτέλεσμα ορθολογικής σκέψης και άλλο άβουλης αποδοχής Λιακοπούλιων θεωριών συνωμοσίας περί Νεφελιμ και ...καραπιπεριμ.

Σε έναν συνειδητοποιημένο πολίτη δεν περνάνε εύκολα ούτε προβοκάτσιες ούτε συνωμοσίες. Αντίθετα σε ένα μη συνειδητοποιημένο πολίτη η άποψη ότι "φταίνε οι άλλοι" περνάει άκριτα ως αξίωμα ...;

Υπάρχει σε μεγάλο βαθμό μία οργή στους Έλληνες πολίτες ως συνέπεια της οικονομικής και της γενικής πολιτικής κατάστασης. Δεν έχουμε όμως συνειδητοποιήσει ούτε τα αίτια ούτε τις λύσεις. Έχουμε πειστεί μόνο για το ότι δεν φταίμε εμείς, κάποιοι άλλοι είναι οι μισητοί "Εβραίοι" του μικρόκοσμού μας.

Η πρόσφατη δολοφονία εκδήλωσε πραγματική, αλλά κυρίως κάλπικη οργή. Πόσο όμως συνειδητοποιημένη ήταν η οργή που εκδηλώθηκε; Κανείς από τους υποτίθεται οργισμένους νέους δεν σκέφτηκε να απευθυνθεί πρώτα πρώτα στους γονείς του για την ανεπάρκειά τους ως πολίτες;

Το νεοαριστερό πατρονάρισμα έδειξε ποιος είναι ο εχθρός ...; οι "τράπεζες", τα "γουρούνια" και - υποτίθεται - το "κράτος".

Είμαστε οργισμένοι με τις τράπεζες που θέλουμε να πιστεύουμε ότι κάνουνε καρτέλ, αλλά κανείς δεν αναρωτήθηκε πώς γίνεται να υπάρχει καρτέλ και ταυτόχρονα να γίνεται σφαγή διαφημίσεων στην τηλεόραση. Είμαστε οργισμένοι με τα "γουρούνια", χωρίς κανείς να σκεφτεί τη φασιστική μορφή των συνθημάτων που ζητούσαν "εκδίκηση".

Κανείς δε σκέφτηκε ότι αυτοί που καταγγέλλουν την οικονομική κατάσταση στη χώρα είναι αυτοί που προβοκάρουν την επιχειρηματικότητα, αυτοί που καταγγέλλουν τα χάλια της παιδείας είναι αυτοί που μποϋκοτάρουν κάθε προσπάθεια αλλαγής, αυτοί που μας ώθησαν στους δρόμους να διαμαρτυρηθούμε εναντίον του "κράτους", είναι οι ίδιοι που μας ωθούν στους δρόμους με κάθε ευκαιρία για να μην απεξαρτηθούμε από το κράτος...

EuroQuiz

Προτού θεωρήσουμε εαυτούς οριστικά και αμετάκλητα Ευρωπαίους και καταπιαστούμε με τα των εκλογών, θα μας βοηθούσε να δοκιμάσουμε τις γνώσεις μας σε ένα διαδραστικό Quiz της Ευρωπαϊκής Ένωσης για μικρά και μεγάλα παιδιά. Η ΕΕ χρόνια τώρα έχει κατασκεύασει μια σειρά διασκεδαστικών παιχνιδιών, με επίπεδο δυσκολίας το οποίο για τα Ελληνικά δεδομένα χαρακτηρίζεται δύσκολο.

Σημείο πως η προσπάθεια οικοδόμησης ενιαίας ευρωπαϊκής συνείδησης και ενστερνισμού κοινού κώδικα αξιών δεν επενδύει πλέον τόσο στο Θεσσαλό και Βαυαρό αγρότη, όσο κατά πολύ περισσότερο επενδύει στα παιδιά τους.

Ευρωεκλογές 2009

Μεγάλη εντύπωση μου έχει προξενήσει το ενδιαφέρον πολιτών λοιπών κρατών μελών της ΕΕ για τις επικείμενες Ευρωεκλογές του Ιουνίου. Παρακολουθώντας ιστοσελίδες και ιστολόγια πολιτικού περιεχομένου διαπιστώνω πως εκεί οι διαδικασίες ανάδειξης υποψηφίων έχουν ξεκινήσει ήδη από τον περασμένο Νοέμβρη, ενώ παράλληλα καταστρώνεται λεπτομερώς και η προγραμματική πλατφόρμα την οποία κάθε πλευρά προτίθεται να κατεβάσει.

Στις εκλογές για την ανάδειξη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου περισσότεροι από 515.000 Ευρωπαίοι πολίτες θα εκλέξουν με την αρχή της απλής αναλογικής περισσότερους από 700 ευρωβουλευτές, σε μια διαδικασία που μένει ως η μεγαλύτερη στην ιστορία (!) υπερεθνική διαδικασία εκλογής αντιπροσώπων. Σε περίπτωση μάλιστα που μέχρι τότε έχει τεθεί σε ισχύ η Συνθήκη της Λισσαβόνας, οι εκλογές αυτές θα μας δώσουν ένα κοινοβούλιο με ακόμα πιο ενισχυμένες αρμοδιότητες και ακόμα μεγαλύτερη σύνθεση (751 έναντι 736 ευρωβουλευτών, όπως ορίζει σήμερα η συνθήκη της Νίκαιας).

Αυτό που ακόμα παραμένει ασαφές είναι το κατά πόσο θα συμμετάσχει η Ελλάδα στις εκλογές αυτές. Μπορεί ήδη από το 1981 να έχουμε εξασφαλίσει τα πλήρη δικαιώματα κράτους - μέλους, ψυχή τε και σώματι όμως φαίνεται πως βρισκόμαστε πέριξ και πέραν των οραμάτων και προβληματισμών για το Ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Δυστυχώς η εγχώρια κοινή γνώμη αρέσκεται στο να καταναλώνει γεγονότα μικράς διαρκείας και να ασχολείται με οράματα ορατότητας τριμήνου.

Και οι ευθύνες των πολιτικών και διαμορφωτών της επικαιρότητας εδώ μέγιστες. Το μόνο που έχουν ως σήμερα αρθρώσει για τις επικείμενες Ευρωεκλογές είναι η ανησυχία τους μη συμπέσουν με τις εθνικές εκλογές. Για την ουσία της διαδικασίας ή την παρουσίαση κάποιας agenda ούτε κουβέντα, ενώ οι υποψήφιοι των ψηφοδελτίων παραμένουν κυριολεκτικά εξαφανισμένοι. Καιρός όμως είναι ν' αρχίσουμε να ασχολούμαστε και με κάτι που φτάνει πέρα από τη μύτη μας, προτού ξυπνήσουμε μια όμορφη πρωία και δούμε τον ουρανό με τα δεκαπέντε άστρα.

Η ώρα του κούταβου

Ο πόλεμος δεν διεξάγεται μόνο με πυρίτιδα. Τα αποτελέσματα του μεγιστοποιούνται όταν με ψυχολογικές επιχειρήσεις στοχεύεται η συνείδηση (hearts and minds) ευαίσθητων πληθυσμιακών ομάδων. Κι ένα από τα ισχυρότερα όπλα στον πόλεμο αυτό είναι το κινούμενο σχέδιο.

Σε συνέχεια προηγούμενων αναρτήσεων, η Ώρα του Κούταβου επιστρέφει στην πρωινή ζώνη της Κυριακής για να παρουσιάσει μία εικόνα από το τηλεοπτικό πρόγραμμα της Μέσης Ανατολής. Εκεί όπου εξτρεμιστικές οργανώσεις όπως η Χαμάς ή η Χεζμπολά επιδεικνύουν πλούσιο έργο στην συστηματική προπαγάνδα και στρατολόγηση μαχητών από μία μεγάλη δεξαμενή παιδιών. Εργαλεία τους παιδικά περιοδικά και εκπομπές, όπου με κηρύγματα μίσους προωθείται πλήθος ιδεολογημάτων, όπως η απόδοση συλλογικών ευθυνών στην εβραϊκή οντότητα, η ολοκληρωτική επικράτηση του ισλάμ και ο αφανισμός του κράτους του Ισραήλ.

Όπως ακριβώς με τη χιτλερική νεολαία, τους ερυθροφρουρούς του Μάο, τους πιονιέρους και την Κομσομόλ, ακόμα μία ολοκληρωτική ιδεολογία εκμεταλλεύεται την έλλειψη κριτικής αντίστασης και την αδιαμόρφωτη προσωπικότητα μικρών παιδιών προκειμένου να αποκτήσει πιστούς, πειθαρχημένους πολεμιστές, μαχητές αυτοκτονίας, γρανάζια ενός μηχανισμού μίσους.

Οι πράξεις τους διαδίδονται από μη κυβερνητικές οργανώσεις, όπως η Palestinian Media Watch (PMW), οι οποίες παρακολουθούν και μεταφράζουν το "θεάρεστο" τούτο έργο. Δυστυχώς η καταστροφή που προξενείται στις παιδικές συνειδήσεις δεν αντιμετωπίζεται ούτε με αεροπορικές επιχειρήσεις ούτε με συνοριακούς αποκλεισμούς. Είναι ακριβώς εκείνη η ιδεολογία που πρέπει να χτυπηθεί από τους ισραηλινούς και πολύ περισσότερο από τον ίδιο το λαό της Παλαιστίνης.