Συντρόφισσα Βούρτση

Ενας κόμπος βαθιάς συγκίνησης κι ασύγκριτου δέους της φράζει το λαιμό και λύνεται μέσα από ένα λυγμό χαράς κι αισιοδοξίας. Τα παιδιά της κουρνιάζουν μες στο βλέμμα της γεμάτα απορία. «Τι συμβαίνει μανούλα»; Τα σφίγγει τρυφερά στην αγκάλη της και τους εξηγεί. «Σε λίγο παιδιά μου ξεκινά το 17ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ του ΚΚΕ. Αυτό συμβαίνει!»

Έπεσε τις προάλλες στην αντίληψη μου ένα διήγημα - μαργαριτάρι, το οποίο είχε δημοσιεύσει προ ετών ο Ριζοσπάστης ενόψει του 17ου συνεδρίου του κόμματος. Το κείμενο αυτό αποτελεί εγχειρίδιο οδηγιών, καθώς αποκαλύπτει με χαρακτηριστικό τρόπο τόσο το αξιακό σύστημα όσο και την αισθητική, η οποία διέπει τον μέσο τακτικό αναγνώστη του εντύπου.

Η υπόθεση εκτυλύσσεται στην Αθήνα του 2005, όπου μία συνειδητοποιημένη αγωνίστρια, η "ταλαίπωρη Ρηνιώ", πληροφορείται την διαγραφή της από το κόμμα με την αιτιολογία πως "η διαρκής απουσία της εμπόδιζε τη λειτουργία της οργάνωσης". Η Ρηνιώ βρισκόμενη στα πρόθυρα νευρικού κλωνισμού αποφασίζει να συντάξει μία επιστολή - κατάθεση ψυχής, όπου εκφράζει την πίστη της στα δίκαια του ταξικού αγώνα και παράλληλα κατηχεί τους συντρόφους αγωνιστές. Στην αρχή μάλιστα της επιστολής γίνεται λόγος για μία επαίτη, με την οποία η Ρηνιώ πιάνει κουβέντα και της προτείνει να την εξαγοράσει προκειμένου να κατέβουν μαζί σε κάποιο από τα συλλαλητήρια του κόμματος. Η άρνηση της δεύτερης όμως οδηγεί την πρωταγωνίστρια στο συμπέρασμα πως "αυτή η γυναίκα, Η ΖΗΤΙΑΝΑ, δε χρειάζεται βοήθεια. Βιολογικό καθαρισμό εγκεφάλου, που λέει ο λόγος, χρειάζεται, για να συνέλθει".

Το μελόδραμα λήγει με την λυτρωτική επανεγγραφή της Ρηνιώς, η οποία επιστεγάζεται από αφόρητο ρεαλιστικό λυρισμό, όπερ σουβλάκια, κοκκινέλι, βουρκωμένα μάτια και φτωχολογιά.

Δεν είναι όμως μόνο η ατμόσφαιρα φαβέλας δεκαετίας πενήντα, η οποία διαπερνά το κείμενο. Μέσα από τις γραμμές του αποκαλύπτεται για πρώτη ίσως φορά ένα ιδιότυπο τιμολόγιο, μία εισφορά, την οποία οφείλει κάθε μέλος στον κομματικό μηχανισμό.

"Στάσου Ρηνιώ. Η επιστολή σου μας έκανε όλους να δούμε καθαρότερα τη θέση μας και τις υποχρεώσεις μας τη δοσμένη στιγμή απέναντι στο μέλλον. Ενα κόκκινο βδομαδιάτικο σκόπευα να προσφέρω για οικονομική ενίσχυση του Κόμματος ενόψει του 17ου Συνεδρίου. Λάθος μου, όμως, αφού μπορώ να προσφέρω πολλά περισσότερα και δίχως μάλιστα να ζοριστεί άγρια η καθημερινότητα της οικογένειάς μου. Να... νοικιάζω μια γκαρσονιερούλα σ' έναν εργένη. Ε, δυο νοίκια απ' την γκαρσονιέρα μαζί μ' ολόκληρο το δώρο των χριστουγέννων απ' τη δουλιά μου θα τα δώσω στο Κόμμα."

Πραγματικά, όσο περισσότερο ασχολείται κάποιος με τον χώρο αυτό, τόσο περισσότερο πείθεται πως εδώ έχουμε να κάνουμε με έναν μηχανισμό προπαγάνδας, ο οποίος κατηχεί και εθίζει τα μέλη του σε μια παράλληλη πραγματικότητα. Αν δεν υπήρχε η τυφλή υπακοή ενός κομματικού στρατού σε ένα ιστορικό απόβλητο, το κείμενο θα διεκδικούσε δάφνες ιλαρότητας. Δεδομένης όμως της σημερινής κατάσταστης, η ανάγνωση του οφείλει περισσότερο να μας προβληματίσει παρά να μας διασκεδάσει.

Η ημέρα που δεν άλλαξε ο κόσμος

Είκοσι χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τα αιματηρά επεισόδια της πλατείας Tiananmen. Το λαοκρατικό καθεστώς αντιδρά ενόψει της επετείου νευρικά, λαμβάνοντας κατασταλτικά μέτρα όπως το μπλοκάρισμα της πρόσβασης στις διαδικτυακές υπηρεσίες Twitter και Hotmail και την απαγόρευση αναμετάδοσης λήψεων από ξένα μέσα ενημέρωσης. Είκοσι χρόνια μετά και χωρίς να έχει δοθεί κατάλογος νεκρών (πηγές κάνουν λόγο για 2.600 θύματα) το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας εξακολουθεί να διανθίζει το κακό ιστορικό του σε παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Το καθεστώς αυτό αντιμετωπίζεται σήμερα στην συλλογική μας συνείδηση ως κάτι το απόμακρο και αδιάφορο, καθώς η Κίνα προσεγγίζεται πραγματιστικά, ως ο δυνάμει οικονομικός επενδυτής τον οποίο δεν έχουμε τον παραμικρό λόγο να δυσαρεστούμε... ακόμα και όταν χρηματοδοτεί μια γενοκτονία στο Σουδάν.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση όμως έχει διαφορετική γνώμη, χωρίς κανένα πρόβλημα να την στηρίξει μέχρι τέλους. Η καπιταλιστική Δύση αντέδρασε και συνεχίζει, είκοσι χρόνια μετά, το εμπάργκο όπλων που το 1989 επέβαλε εξαιτίας της πολύνεκρης εκείνης καταστολής. Μέσα από σειρά ψηφισμάτων και δράσεων και παρά τις έντονες πιέσεις ισχυρών πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αποτελεί με συνέπεια τη φωνή της συνείδησης των πολιτών που αποφασίζουν την σύνθεση του και αρνούνται την παροχή πολεμικής τεχνογνωσίας σε ένα σκοτεινό και ανελεύθερο καθεστώς. Επιτελεί έναν ρόλο ο οποίος κακώς έχει αφεθεί σε μία αριστερά και μια σοσιαλδημοκρατία με επιλεκτικές ευαισθησίες και ένοχη σιωπή. Ας μη μένουμε όμως μόνο στους δεινόσαυρους του σοσιαλισμού. Πότε αλήθεια τέθηκε από οποιαδήποτε Ελληνική κυβέρνηση διμερές ζήτημα σεβασμού θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Πόσες αλήθεια πορείες και πόσες εκδηλώσεις θα πραγματοποιήσουν σήμερα τα όσα κινήματα "ευαισθητοποιημένων" πολιτών;

BNP, όπως λέμε...

Δικαστική έρευνα γύρω από τη χρηματοδότησή του αντιμετωπίζει το ακροδεξιό Βρετανικό Εθνικό Κόμμα (ΒΝΡ) μετά την αδήλωτη στην εφορία μεταφορά ποσού ύψους 5.000 στερλινών στον προσωπικό λογαριασμό του ηγέτη του κόμματος, Νικ Γκρίφιν. Σύμφωνα με τη βρετανική νομοθεσία, κάθε δωρεά ύψους πάνω από 5.000 στερλίνες πρέπει να δηλώνεται στις αρμόδιες υπηρεσίες. Η απόφαση του κ. Γκρίφιν να μη δηλώσει τη δωρεά εντάσσεται στην πολιτική του κόμματος να τηρεί απόλυτη μυστικότητα γύρω από τα μέλη και τα οικονομικά του.

πηγή: Καθημερινή

Σας θυμίζει κάτι κοντινό; Ο ηγέτης πάντως των συντηρητικών David Cameron δήλωσε πως "ενδύονται το κουστούμι του πολιτικού και σας χτυπούν την πόρτα εμφανιζόμενοι ως καλά παιδιά. Η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για Ναζί τραμπούκους". Οι αναλογίες στην κρίση του κάθενος.

Οι δηλωσίες του Περισσού

Η πρόσφατη αποκατάσταση του σταλινισμού από το 18ο συνέδριο του Φεβρουαρίου πέρασε εν πολλοίς στα ψιλά γράμματα. Οι πολιτικοί εκείνοι των οποίων τα υγιή αντανακλαστικά λειτούργησαν ήταν ανησυχητικά λίγοι, με τον κύριο Θεόδωρο Πάγκαλο προς τιμήν του να ξεχωρίζει.

Ομοίως χλιαρή υπήρξε και η αντίδραση στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο, ο οποίος προτίμησε να ασχοληθεί με αλλότρια είτε από αδιαφορία είτε υπηρετώντας τις όποιες σκοπιμότητες. Λίγοι είναι εκείνοι οι οποίοι επιμένουν στην ιδεολογική αντιπαράθεση και κατίσχυση της αστικής φιλελεύθερης δημοκρατίας επί του σκοτεινού φάσματος του σταλινισμού. Και ένας από τους χώρους αυτούς ας μας επιτραπεί να ισχυριστούμε πως είναι το παρόν ιστολόγιο.

Την συνέπεια αυτή εκτίμησε ο ιστορικός Dr. Demetriοs Cypriotakes, ο οποίος είχε προσληφθεί προ διετίας από τον Περισσό με σύμβαση εργολαβίας προκειμένου να συμμετάσχει στη μηχανοργάνωση των ιστορικών τους αρχείων. Η σύμβαση όμως καταγγέλθηκε μονομερώς, μόλις το κόμμα πληροφορήθηκε το πολιτικό του υπόβαθρο: Υπήρξε συντελεστής της παρουσίασης της Μαύρης Βίβλου του Κομμουνισμού στη Θεσσαλονίκη. Όταν εκείνος διαμαρτυρήθηκε του ζητήθηκε να υπογράψει τη δήλωση όσων επιθυμούσαν να προσχωρήσουν ως νεόφωτοι στις παρατάξεις της ΚΝΕ. Ο άνθρωπος δεν υπέκυψε στον πολιτικό εκβιασμό, ενώ πρόλαβε και διέσωσε ένα αντίτυπο. Μας το εμπιστεύθηκε και σήμερα το παρουσιάζουμε πρώτοι εμείς. Το έγγραφο, σε ψευδοσοβιετική γραφή, έιναι με μικρή προσπάθεια αναγνώσιμο. Τα πάντα πάνω του μαρτυρούν την επαναφορά του σταλινισμού στις πρακτικές και το ιδεολογικό τους πλαίσιο.

Πιστοποιητικό Πολιτικών Φρονημάτων

Είναι λυπηρό το γεγονός πως μια ιδέα τόση ευγενής όπως αυτή του φιλελευθερισμού τυγχάνει εκτεταμένης και συστηματικής συκοφάντησης. Δυστυχώς όχι μόνο από την αριστερά, αλλά και από άτομα τα οποία στο παρελθόν εμφανίζονταν ως εκφραστές της. Ως εκ τούτου παρατηρείται πολίτες εμφορούμενοι από φιλελεύθερες αντιλήψεις να αποφεύγουν τη χρήση του όρου, φοβούμενοι τον περίγελο και την απομόνωση μιας επικριτικής στην καλύτερη, εχθρικής στη χειρότερη, ομήγυρης. Η μεγάλη φιλελεύθερη παράταξη δηλώνει σε όλους τους τόνους πως εκφράζει το κοινωνικό κέντρο (λέξη κενή περιεχομένου) ενώ πολιτικός του χώρου ιδρύει κάτι σαν κόμμα χωρίς να τολμά ακόμα και την απλή αναφορά εκείνης της λέξης που αρχίζει από φι.

Το φαινόμενο εντοπίστηκε σε φιλικές συζητήσεις και το Canis Libertatis έρχεται να προσφέρει λύση σε όλους εκείνους που κουράστηκαν να περιφέρουν τις ιδέες τους και να χλευάζονται ως νεοφιλελεύθεροι (sic), ως μίσθαρνα όργανα των δυνάμεων της αγοράς και της παγκοσμιοποίησης.

Το παρόν πιστοποιητικό πολιτικών φρονημάτων (ΠιΠιΦί) χορηγείται από την επιτροπή ιδεολογικής μεταμέλειας του ιστολογίου μας, εκδίδεται σε βαριά εκτύπωση επί περγαμηνής και μπορεί να τύχει πολλαπλών χρήσεων, τόσο στον δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα. Ο κατέχων το πιστοποιητικό αυτό μπορεί να το επιδεικνύει και να “καθαρίζει” από κάθε αήθη επίθεση ή αμφισβήτηση της κοινωνικής του ευταξίας. Ενδιαφέρεστε; Αν ναι, τότε επικοινωνήστε μαζί μας και η περγαμηνή θα σας αποσταλεί σε τιμή σοσιαλιστικής αλληλεγγύης. Τα χρήματα που θα μαζέψω σας υπόσχομαι να τα κάνω κουπόνια στην επόμενη εξόρμηση του ΚΚΕ.

Καλά Χριστούγεννα, σύντροφοι!

Ας κάνουμε πράξη όλα εκείνα που το μεγάλο κεφάλαιο χρόνια κρύβει πίσω από τα Χριστούγεννα: Μαχητική συσπείρωση, ανηλεής εξόντωση των αντιφρονούντων μπουρζουάδων και ολοκληρωτική επικράτηση της Δικτατορίας του Προλεταριάτου. Πίσω ολοταχώς για τη νέα κομμουνιστική ουτοπία!

Κάντε τώρα και κλικ εδώ παρακάτω να τραγουδήσουμε μαζί!

Έγραψε...

ο Πάσχος Μανδραβέλης στην εφημερίδα "Καθημερινή" στις 2.12.2008:

"Το πρόβλημα κάθε δικτατορικού καθεστώτος είναι ότι δεν έχει τους μηχανισμούς αυτοδιόρθωσής του. Η διαφωνία είναι ποινικοποιημένη - όχι μόνο πολιτικά, αλλά κυριολεκτικά. Το αποτέλεσμα είναι «ομόφωνα» το καθεστώς να οδεύει από το λάθος στην υπερβολή, από την υπερβολή στην αδικία και από την αδικία στις μαζικές δολοφονίες. Γι’ αυτό ο σταλινισμός δεν ήταν η αρρώστια του κομμουνισμού. Ηταν απλώς το σύμπτωμα. Ενα σπυρί που έβγαλε πολύ πύον και περισσότερο αίμα..."

Η επιτομή του σταλινισμού σε μία μόλις παράγραφο.

Μάης '68 - Μάιος 2008 (Ηλίας Μακρής)

Υπό άλλες συνθήκες θα τους έσουρνα τα εξ αμάξης, είναι όμως τέτοια η κατάντια των ιδεολογημάτων τους και τόσο μεγάλη η έκταση της διάψευσης και της απάτης, που θ' αφήσω μόνη την εικόνα να μιλήσει για λογαριασμό μου.

(Από τον Ηλία Μακρή, δημοσιευμένο στην στήλη "Στο Φτερό" του τεύχους 257 του "Κ")

Η ώρα του κούταβου

Ο έρωτας του  σοβιετικού καθεστώτος για τη μουσική jazz υπήρξε μεγάλος και ανομολόγητος. Το συγκεκριμένο κινούμενο σχέδιο, παραγωγής 1949, ανέβηκε από την Soyuzmultfilm και παρουσιάζει μία σκηνή από την κοινότητα πτηνών της ρώσικης στέπας, η οποία υποδέχεται μία κίσσα, άρτι αφιχθείσα από το εξωτερικό. Εκείνη ισχυρίζεται πως μπορεί να τραγουδήσει καλύτερα και προσκαλεί τα πουλάκια σε παράσταση. Η μουσική όμως που τραγουδά επί σκηνής τους είναι αφόρητη, σε βαθμό που εκείνα αρχικά γιουχάρουν, και κατόπιν  επιτίθενται ομαδικά στην κομίστρια της παρηκμασμένης μουσικής, απαλλοτριώνοντας τα τιμαλφή της.

Η αντιμετώπιση της μουσικής jazz από το σταλινικό καθεστώς χρήζει πράγματι επισταμένης μελέτης. Η ψυχολογία του καθεστώτος, από τον μεσοπόλεμο μέχρι και την κατάρρευση του παραπετάσματος, χαρακτηριζόταν από μία σχεδόν παθολογική εσωστρέφεια και εργαλείο στην υπηρεσία αυτής υπήρξε η κατασυκοφάντιση οποιουδήποτε καλλιτεχνικού ρεύματος προερχόμενου από το αντίπαλο δέος, την καπιταλιστικές και ως εκ τούτου παρηκμασμένες ΗΠΑ. Πέρα λοιπόν από τον πόλεμο που εξαπέλυσε η εθνικοσοσιαλοστική Γερμανία στο ρεύμα swing και τους φίλους της jazz, ακόμα ένα ολοκληρωτικό καθεστώς επεδίωξε τον εξαγκωνισμό μιας μορφής τέχνης. Όχι επειδή οι φορείς του ανήκαν σε κάποια κατώτερη φυλή, αλλά διότι εξέφραζε μια κατώτερη μορφή οργάνωσης των κοινών. Όλα αυτά μάλιστα την στιγμή που η jazz γεννήθηκε στις βαμβακοφυτείες του αμερικανικού Νότου, ως η μοναδική και πλέον γνήσια έκφραση καταπιεσμένων και εκπατρισμένων σκλάβων.

Σκέψου καλά, συντρόφισσα...

Αυτές τις μέρες σου δίνεται μία και μοναδική ευκαιρία να μεταπηδήσεις από το παλαιολιθικό ΚΚΕ στη φρεσκάδα που αποπνέει η αριστερά των κινημάτων και των λουλουδιών.

Χωρίς ν’ αλλάξεις ουσιαστικά πιστεύω, σπας τα δεσμά της τοτάλ πασσέ ενδυματολογικής γραμμής της συντρόφισσας Αλέκας και ακολουθείς το lifestyle ενός νέου ηλικιακά και προπάντων ιδεολογικά ηγέτη. Ψηφίζοντας Τσίπρα στο συνέδριο αποκτάς το επαναστατικό light profile που πάντα ονειρευόσουν και ποτέ δεν τολμούσες. Τα αποτελέσματα στο image σου θα είναι τόσο εντυπωσιακά που θα τρίβεις τα μάτια σου, ωσάν να έφαγες δακρυγόνο στη μάπα.

Ελλάς Ελλήνων Μαρξιστών

Κάθε φορά που κάποιο θέμα άπτεται της παθογένειας του ΚΚΕ και του ιδεολογικού του σκοταδισμού η κλασική απάντηση ενός κνίτη είναι πως για να μπορέσει να δώσει μια απάντηση θα χρειαζόταν ενδελεχή – πολυσέλιδη ανάλυση του γενικότερου πλαισίου τους.

Οι εκτενείς όμως απαντήσεις - απόπειρες διαφωτισμού καθίστανται περιττές όταν ο λόγος έρχεται στις καταφανείς εσωτερικές αντιφάσεις της ηγεσίας του, σε μία συνειδητή της προσπάθεια να αλιεύσει από καινούριες δεξαμενές ψηφοφόρων. Ο Κάρολος Μαρξ σε ανύποπτο χρόνο είχε δηλώσει πως η θρησκεία είναι το όπιο των λαών... και αν δεν κάνω λάθος ο ίδιος δεν δήλωνε τοξικοεξαρτημένος. Η εκκλησία και ο κλήρος κατά τον μαρξισμό πρεσβεύουν έναν άκρως αντιδραστικό θεσμό της αστικής τάξης και των δυνάμεων της συντήρησης. Το πώς οι πιστοί αντιμετωπίσθηκαν και αντιμετωπίζονται σε ανά τον κόσμο ανελεύθερα, κομμουνιστικά καθεστώτα είναι ενδεικτικό του ρόλου που τους επιφυλάσσεται σε μία λαϊκή δημοκρατία: Στην καλύτερη έμμεση καταπίεση και φίμωση, ενώ στη χειρότερη φυλάκιση ή εκτοπισμός.

Στη χώρα μας όμως η ιδεολογική θολούρα καλά κρατεί. Ικανός αριθμός κατά τα λοιπά αξιόλογων διανοουμένων τόσο της αριστεράς όσο και της συντηριτικής δεξιάς γράφουν για “χριστιανικό μαρξισμό”, προσπαθώντας να χωρέσουν τα δύο πόδια σε ένα παπούτσι.

Από κοντά και το ΚΚ, το οποίο έχοντας πιστεύω υιοθετήσει την αρχή της οικοδόμησης του σοσιαλισμού σε μία χώρα, θεωρεί πως κάτι τέτοιο θα το επιτυχεί αφότου πρώτα αναγκαλιστεί με την Ανατολική Ορθόδοξη του Χριστού Εκκλησία. Χαρακτηριστικά δείγματα αποτελούν τόσο η στάση του στο ζήτημα μη αναγραφής του θρησκεύματος στις αστυνομικές ταυτότητες, όσο και η ένοχη σιγή περί του θέματος διαχωρισμού εκκλησίας – κράτους.

Η εκκλησία μας στο παρελθόν είχε για τους δικούς της λόγους σταθεί απέναντι στα ολοκληρωτικά τους ιδεολογήματα. Σήμερα όμως παρατηρείται μία αυξανόμενη τάση βολέματος και αποδοχής των αυτόκλητων και ανίερων αυτών συμμάχων. Η ευθύνη του κλήρου και των θεολόγων είναι μεγάλη, καθώς οι στόχοι μιας τέτοιας καιροσκοπικής προσέγγισης κάνουν περισσότερη ζημιά παρά καλό σε θέματα πίστης και εσωτερικής συνέπειας. Ο χριστιανισμός αν μη τι άλλο εδράζεται στην ανθρώπινη ελεύθερία και στην αγαπητική σχέση του ατόμου με το θείο, όχι στην αποδοχή της αυθεντίας ενός θεού – πατέρα, ή καλύτερα θεού – πατερούλη. Και αυτό ακριβώς υπήρξε η βάση αποδόμησης του υπαρκτού σοσιαλισμού στις χώρες του ανατολικού μπλοκ, στην οποία η εκκλησία έπαιξε κομβικό ρόλο. Μια αποσαφήνιση σήμερα είναι αναγκαία και επείγει. Και όσο πιο γρήγορα λάβει χώρα αυτή η αποστασιοποίηση τόσο το καλύτερο και για την ορθοδοξία και για την πολιτική ζωή του τόπου μας.

Αριστεροί Κουραμπιέδες

Αλέκα προς Αλέκο: "Το πρόγραμμα του ΣΥΝ είναι σαν τον κουραμπιέ, που είναι πασπαλισμένος με ωραία ζάχαρη. Είναι πασπαλισμένο με πάρα πολλά αριστερά συνθήματα και αριστερές φράσεις, αλλά άμα βγάλεις τη ζάχαρη, από μέσα είναι το ζυμάρι, ο κουραμπιές δηλαδή".

Αλέκος προς Αλέκα: "Ευχαριστούμε πάρα πολύ την κα Παπαρήγα γιατί μας παρομοίασε με ένα γλυκό που έχει πάρα πολύ πέραση αυτή την εποχή, που αρέσει και πάρα πολύ στη νεολαία, η οποία δεν έχει και προβλήματα χοληστερίνης".

Ακολουθεί έγκριτος πολιτική ανάλυση:
Η Γενική Γραμματέας του κέ-κε-ι εκλαμβάνει την συνθηματική ρητορική της αριστεράς ως ζάχαρη. Άχνη, σωρόπι, Κούβας, ακατέργαστη ή ραφιναρισμένη δεν έχει μεγάλη σημασία. Σημασία έχει να γλυκαθούν οι πικραμένοι σύντροφοι.

Με τη σειρά του ο πρόεδρος θεωρεί πως στις 10 του Γενάρη ο κουραμπιές έχει ακόμα πάρα πολύ πέραση. Οι δικοί μου έληξαν και τους πέταξα, ενώ τα ζαχαροπλαστεία πουλάνε τους τελευταίους κοψοχρονιά. Φαίνεται όμως πως στην Κουμουνδούρου, που είναι και εναλλακτικοί οι άνθρωποι, το ληγμένο έχει την δικιά του γλύκα, τη δικιά του πέραση. Ένα που αγνοούσα ήταν το οτι και η νεολαία του ΣΥΝ αρέσκεται πάρα πολύ στο να τρώει κουραμπιέδες. Το πιθανότερο είναι το τρατάρισμα να ξανάγινε trendy. Από την άλλη όμως παίζει και η προτίμηση των νεολαίων στον κουραμπιέ να υποφώσκει τη γενικότερη στροφή της αριστεράς σε παραδοσιακές αξίες και σταθερές της πατρίδος.

Ειλικρινά δεν ξέρω. Το μόνο σίγουρο είναι πως η νεολαία (του ΣΥΝ τουλάχιστον) δεν έχει προβλήματα χοληστερίνης. Ας όψεται η επαναστατική γυμναστική. Ας όψονται και οι ηγέτες της κοινοβουλευτικής μας αριστεράς, που μας διασκεδάζουν με μαγειρέματα και κουραμπιεδομελομακάρουνα, τις κρύες αυτές ατέλειωτες νύχτες του χειμώνα.

Μετασοβιετική Ανεκδοτολογία ΙΙ

Οι σοβιέτες ηγέτες δεν ήταν και τόσο γνωστοί για την αίσθηση του χιούμορ τους. Ήταν όμως πασίγνωστοι ως αντικείμενα ανεκδότων. Το πολιτικό ανέκδοτο (anekdot) στις χώρες του παραπετάσματος αποτελούσε το μοναδικό ίσως εργαλείο στην άσκηση κριτικής και στην έκφραση της δυσαρέσκειας προς το καθεστώς. Μάλιστα είχε εκφραστεί η άποψη πως με την πραγμάτωση του κομμουνισμού το πολιτικό ανέκδοτο θα εξέλειπε μαζί με τις όποιες κοινωνικές και πολιτικές παθογένειες: το μεγαλύτερο ίσως ανέκδοτο όλων.

Σήμερα το μόνο που έχει μείνει είναι μια πικρία για την διάψευση και κατάρρευση της μεγαλύτερης συλλογικής ουτοπίας μετά την θρησκεία. Το σοβιετικό πολιτικό ανέκδοτο καταγράφεται και αναγνώσκεται πλέον ως ιστορικό ντοκουμέντο, καθώς μέσω αυτού ο αναγνώστης δύναται να αντλήσει στοιχεία και να σχηματίσει μια γενικότερη άποψη για την κατάσταση που επικρατούσε στο ανατολικό μπλοκ, την καθημερινή ζωή και την κριτική που του ασκείτο, κατά πως φαίνεται καθόλου ανέξοδα. Σε συνέχεια μιας πρώτης μου ανάρτησης και πιστός στην πολεμική κατά της ανελευθερίας, ανέβασα για το πιστό αναγνωστικό μου κυνό ένα απάνθισμα ανεκδότων, που συνέλλεξα και μετέφρασα στη νεοελληνική κοινή .

Η εκδοτική ομάδα του Ριζοσπάστη έχει ήδη έρθει σε επαφή μαζί μου και μου υποσχέθηκαν να τα δημοσιεύσουν προσεχώς σε συνέχειες. Δεν τα έχουμε βρει στα οικονομικά μόνο... επιμένουν να με πληρώνουν με κουπόνια.

Για να τα διαβάσετε, δεν έχετε παρά να κάνετε κλικ στη πάνω στη ντομάτα.

Колхоз: Η επανάσταση στο ξύρισμα!

Για τον άντρα που δε φοβάται το ξουράφι! για τον επαναστάτη άντρα! για τον άντρα που θα ψηφίσει ΚΚ! για τη συντρόφισσα που αισθάνεται λιγάκι άντρας! για τον άντρα που ξέρει να τα παίρνει ΣΥΡΙΖΑ... :

Κ Ο Λ Χ Ο Ζ

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΞΥΡΙΣΜΑ!





*διατίθεται σε συσκευασία κολλεκτίβας
ενδεικτική τιμή αγοράς: 5 κουπόνια

Μετασοβιετική Ανεκδοτολογία Ι

Το πολιτικό ανέκδοτο σε κάθε κοινωνία αποτελεί μία επιτομή τόσο της πολιτικής κουλτούρας των ανθρώπων, όσο και του βαθμού ελευθερίας που παρέχεται από το εκάστοτε πολίτευμα. Με μία πρώτη ωργουελική προσέγγιση, κάθε πολιτικό ανέκδοτο αποτελεί και μία “μικροσκοπική επανάσταση”, από τη στιγμή που ως εργαλείο ανατροπής επανακαθορίζει, αμφισβητεί και ασκεί δρυμεία κριτική στο πολιτικό κατεστημένο. Και αυτό το κατορθώνει αξιοποιώντας συνθετικά με έναν μοναδικό τρόπο τα εξωτερικά ερεθίσματα.

Στην Ελλάδα, πάντοτε μου προξενούσε εντύπωση η προτίμηση ενός 8 κόμμα κάτι των συμπολιτών μας σε ένα κόμμα – απολίθωμα. Δεν ξέρω αν οι άνθρωποι που συνεχίζουν να στηρίζουν το ΚΚ το κάνουν επειδή διαθέτουν αυξημένη αίσθηση του χιούμορ, γι' αυτό και με το παρόν επιδιώκω να υπενθυμίσω τη θέση του πολιτικού ανεκδότου στην χώρα του εφαρμοσμένου σοσιαλισμού. Ίσως έτσι να γίνει κατανοητός ένας ακόμη από τους λόγους που οδήγησαν στην θεαματική του πτώση· το χιούμορ.

Όπως επισημαίνει ο Ben Lewis στο Hammer and Tickle, ο κομμουνισμός υπήρξε ένας μηχανισμός παραγωγής ανεκδότων. Οι οικονομικές του θεωρείες σε συνδυασμό με ένα σύστημα καταπίεσης δημιούργησαν εγγενώς αστείες καταστάσεις. Ανέκδοτα υπήρξαν και υπό άλλα ολοκληρωτικά καθεστώτα, αλλά μόνο ο κομμουνισμός στάθηκε ικανός να δημιουργήσει μία τόσο παρανοϊκή, σουρρεάλ και ανά πάσα στιγμή αστεία πραγματικότητα.

Στη Σοβιετική Ένωση λοιπόν, η εκφορά και διάδοση πολιτικού ανεκδότου αποτελούσε κυριολεκτικά exterme sport, από τη στιγμή που κατά το περιώνυμο Άρθρο 58 του Σοβιετικού Ποινικού Κώδικα υπαγόταν στην αντικειμενική υπόσταση της αντι-σοβιετικής προπαγάνδας και επέσυρε ακόμα και την εσχάτη των ποινών. Μπορεί κανείς να μην εκτελέστηκε, όμως τα αρχεία χωρών του ανατολικού μπλοκ είναι γεμάτα με περιπτώσεις ανθρώπων που φυλακίστηκαν εξαιτίας ενός ανεκδότου. Σύμφωνα με τον ιστορικό Roy Medvedev οι επί Στάλιν πολιτικοί κρατούμενοι που είχαν φυλακιστεί εξαιτίας των ανεκδότων τους έφταναν τους 200.000(!).

Τα παραπάνω θα έπρεπε να ζυγίσει ο καθένας μας προτού στηρίξει ή δώσει άφεση στους απολογητές μιας τόσο άχαρης και καταπιεστικής μηχανής εξουσίας. Καθεστώς και νοοτροπία που δεν σηκώνουν το χιούμορ, σίγουρα δε θα μπορέσουν να αντιμετωπίσουν και σοβαρότερα πράγματα, όπως μια τεκμηριωμένη και καλοζυγισμένη κριτική. Και η διεκδίκηση της εξουσίας από ανθρώπους που δεν διαθέτουν ούτε χιούμορ ούτε ανοχή σε αυτό είναι κάτι το οποίο ως σκεπτόμενους πολίτες οφείλει να μας προβληματίζει.

Όταν ο Λένιν ήταν στα τελευταία του, τον επισκέφτηκε ο σύντροφος Στάλιν.
-„Είμαι πολύ άσχημα, φίλε μου“ του είπε ο Λένιν.
„Σε λίγο καιρό θα πεθάνω“.
- „Ε τότε παραδώστε σε μένα από τώρα την αρχηγία“ του λέει ο Στάλιν.
- „Φοβάμαι όμως, σύντροφε, πως ο λαός δε θα σε ακολουθήσει“.
- „Ένα τμήμα του φυσικά και θα με ακολουθήσει, σύντροφε Λένιν! Οι υπόλοιποι απλά θα ακολουθήσουν εσάς“.